حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا بَكْرُ بْنُ مُضَرَ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ رَبِيعَةَ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَالِكٍ ابْنِ بُحَيْنَةَ الأَسْدِيِّ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا سَجَدَ فَرَّجَ بَيْنَ يَدَيْهِ حَتَّى نَرَى إِبْطَيْهِ. قَالَ وَقَالَ ابْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا بَكْرٌ بَيَاضَ إِبْطَيْهِ.
Abdulloh ibn Molik ibn Buhayna al-Asdiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ sajda qilganda, qoʻllarini shu qadar keng ochib qoʻyardiki, biz uning qoʻltiq ostini koʻrar edik (Rivoyatchi Ibn Bukayr: «Uning qoʻltiq ostining oqligini», — dedi).Абдуллоҳ ибн Молик ибн Буҳайна ал-Асдий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ сажда қилганда, қўлларини шу қадар кенг очиб қўярдики, биз унинг қўлтиқ остини кўрар эдик (Ривоятчи Ибн Букайр: «Унинг қўлтиқ остининг оқлигини», — деди).