Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir nasroniy (kishi) Islomni qabul qilib, Baqara va Oli Imron (suralarini) oʻqigan va u Paygʻambar uchun (vahiyni) yozardi. Keyinroq u yana nasroniylikka qaytdi va: ‹Muhammad — men u uchun yozgan (narsa)dan boshqa hech narsani bilmaydi›, — derdi. Soʻng Alloh uni vafot ettirdi va odamlar uni dafn qildi; lekin ertalab ular — yer uning tanasini (tashqariga) chiqarib tashlaganini — koʻrdi. Ular: ‹Bu — Muhammad va uning sahobalarining ishi. Ular bizning hamrohimizning qabrini kavlab, tanasini undan olib chiqdi — chunki u ulardan qochib ketgan edi›, — dedi. Ular u uchun qabrni yana chuqurroq qazidi, lekin ertalab ular yana — yer uning tanasini chiqarib tashlaganini — koʻrdi. Ular avvalgini takrorladi. Ular u uchun qabrni — qoʻllaridan kelganicha chuqur — qazidi, lekin ertalab ular yana — yer uning tanasini chiqarib tashlaganini — koʻrdi. Bas, ular — unga yetgan (narsa) inson (qoʻli) bilan qilinmaganiga — ishondi va uni (yer ustida) tashlangan holda qoldirishga (majbur boʻldi).Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир насроний (киши) Исломни қабул қилиб, Бақара ва Оли Имрон (сураларини) ўқиган ва у Пайғамбар учун (ваҳийни) ёзарди. Кейинроқ у яна насронийликка қайтди ва: ‹Муҳаммад — мен у учун ёзган (нарса)дан бошқа ҳеч нарсани билмайди›, — дерди. Сўнг Аллоҳ уни вафот эттирди ва одамлар уни дафн қилди; лекин эрталаб улар — ер унинг танасини (ташқарига) чиқариб ташлаганини — кўрди. Улар: ‹Бу — Муҳаммад ва унинг саҳобаларининг иши. Улар бизнинг ҳамроҳимизнинг қабрини кавлаб, танасини ундан олиб чиқди — чунки у улардан қочиб кетган эди›, — деди. Улар у учун қабрни яна чуқурроқ қазиди, лекин эрталаб улар яна — ер унинг танасини чиқариб ташлаганини — кўрди. Улар аввалгини такрорлади. Улар у учун қабрни — қўлларидан келганича чуқур — қазиди, лекин эрталаб улар яна — ер унинг танасини чиқариб ташлаганини — кўрди. Бас, улар — унга етган (нарса) инсон (қўли) билан қилинмаганига — ишонди ва уни (ер устида) ташланган ҳолда қолдиришга (мажбур бўлди).