حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ الْقَاسِمِ، حَدَّثَهُ أَنَّ الْقَاسِمَ كَانَ يَمْشِي بَيْنَ يَدَىِ الْجَنَازَةِ وَلاَ يَقُومُ لَهَا، وَيُخْبِرُ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ كَانَ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ يَقُومُونَ لَهَا، يَقُولُونَ إِذَا رَأَوْهَا كُنْتِ فِي أَهْلِكِ مَا أَنْتِ. مَرَّتَيْنِ.
Qosim janoza oldida (piyoda) yurar, ammo unga (janoza oʻtganda) oʻrnidan turmas edi va Oishadan xabar berib (aytardiki): «Johiliyat ahli unga (janozaga) turishar va uni koʻrsalar: ‹Sen oʻz oilangda qanday boʻlgan boʻlsang, (hozir) shundaysan› deyishardi» — ikki marta.Қосим жаноза олдида (пиёда) юрар, аммо унга (жаноза ўтганда) ўрнидан турмас эди ва Оишадан хабар бериб (айтардики): «Жоҳилият аҳли унга (жанозага) туришар ва уни кўрсалар: ‹Сен ўз оилангда қандай бўлган бўлсанг, (ҳозир) шундайсан› дейишарди» — икки марта.