حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، قَالَ مَا تَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم دِينَارًا وَلاَ دِرْهَمًا وَلاَ عَبْدًا وَلاَ أَمَةً، إِلاَّ بَغْلَتَهُ الْبَيْضَاءَ الَّتِي كَانَ يَرْكَبُهَا، وَسِلاَحَهُ، وَأَرْضًا جَعَلَهَا لاِبْنِ السَّبِيلِ صَدَقَةً.
(Amr ibnul-Horis aytdi:) Rasululloh ﷺ — oʻzlari minib yurgan oq xachirlari, qurol-yarogʻlari va ibn sabil (yoʻ lovchi-musofir)lar uchun sadaqa qilib qoldirgan bir yerdan boshqa — na bir dinor, na bir dirham, na bir qul, na bir choʻri qoldirdilar.(Амр ибнул-Ҳорис айтди:) Расулуллоҳ ﷺ — ўзлари миниб юрган оқ хачирлари, қурол-яроғлари ва ибн сабил (йў ловчи-мусофир)лар учун садақа қилиб қолдирган бир ердан бошқа — на бир динор, на бир дирҳам, на бир қул, на бир чўри қолдирдилар.