حَدَّثَنَا خَلاَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَابِسٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ أَنَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ تُؤْكَلَ لُحُومُ الأَضَاحِيِّ فَوْقَ ثَلاَثٍ قَالَتْ مَا فَعَلَهُ إِلاَّ فِي عَامٍ جَاعَ النَّاسُ فِيهِ، فَأَرَادَ أَنْ يُطْعِمَ الْغَنِيُّ الْفَقِيرَ، وَإِنْ كُنَّا لَنَرْفَعُ الْكُرَاعَ فَنَأْكُلُهُ بَعْدَ خَمْسَ عَشْرَةَ. قِيلَ مَا اضْطَرَّكُمْ إِلَيْهِ فَضَحِكَتْ قَالَتْ مَا شَبِعَ آلُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مِنْ خُبْزِ بُرٍّ مَأْدُومٍ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ حَتَّى لَحِقَ بِاللَّهِ. وَقَالَ ابْنُ كَثِيرٍ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَابِسٍ بِهَذَا.
(Abdurrahmon ibn Obis, otasidan (rivoyat qildi):) Men Oisha (roziyallohu anho)ga: «Paygʻambar ﷺ qurbonlik goʻshtlarini uch (kun)dan ortiq yeyishdan qaytarganmidi?» dedim. U: «U zot buni faqat — odamlar (oʻ sha yili) ochlik koʻ rgan bir yilda — qildilar; u zot boy (kishi) faqirni taomlantirishni istadilar. Biz kuracha (qoʻ y oyogʻ i)ni — oʻ n besh (kun)dan keyin — (saqlab) yer edik» dedi. «Sizlarni nima bunga majbur qildi?» deyildi; u kuldi va: «Muhammad ﷺ(ning) ahli — to Allohga yoʻ liqguncha — uch kun noxoʻ rishli bugʻ doy nonidan toʻ ymadi» dedi.(Абдурраҳмон ибн Обис, отасидан (ривоят қилди):) Мен Оиша (розияллоҳу анҳо)га: «Пайғамбар ﷺ қурбонлик гўштларини уч (кун)дан ортиқ ейишдан қайтарганмиди?» дедим. У: «У зот буни фақат — одамлар (ў ша йили) очлик кў рган бир йилда — қилдилар; у зот бой (киши) фақирни таомлантиришни истадилар. Биз курача (қў й оёғ и)ни — ў н беш (кун)дан кейин — (сақлаб) ер эдик» деди. «Сизларни нима бунга мажбур қилди?» дейилди; у кулди ва: «Муҳаммад ﷺ(нинг) аҳли — то Аллоҳга йў лиқгунча — уч кун нохў ришли буғ дой нонидан тў ймади» деди.