حَدَّثَنِي عُثْمَانُ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، قُلْتُ لِلأَسْوَدِ هَلْ سَأَلْتَ عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ عَمَّا يُكْرَهُ أَنْ يُنْتَبَذَ فِيهِ فَقَالَ نَعَمْ قُلْتُ يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ عَمَّا نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُنْتَبَذَ فِيهِ قَالَتْ نَهَانَا فِي ذَلِكَ أَهْلَ الْبَيْتِ أَنْ نَنْتَبِذَ فِي الدُّبَّاءِ وَالْمُزَفَّتِ. قُلْتُ أَمَا ذَكَرْتِ الْجَرَّ وَالْحَنْتَمَ قَالَ إِنَّمَا أُحَدِّثُكَ مَا سَمِعْتُ، أَفَأُحَدِّثُ مَا لَمْ أَسْمَعْ
(Ibrohim aytdi:) Men al-Asvadga: «Sen moʻminlar onasi Oishadan — nimada nabiz (sharbat) qilish makruh (yoqimsiz) ekani haqida — soʻradingmi?» dedim. U: «Ha» dedi. (Men aytdim:) «Men: ‹Ey moʻminlar onasi, Paygʻambar ﷺ nimada nabiz qilishdan qaytardilar?› dedim; u: ‹U zot biz — ahli baytni — dubba (qovoq idish) va muzaffat (qatron surtilgan idish)da nabiz qilishdan qaytardilar› dedi. Men: ‹Sen jarr (sopol koʻ za) va hantamni zikr qilmadingmi?› dedim; u: ‹Men senga faqat eshitganimni soʻzlayman; eshitmaganimni soʻzlaymanmi?› dedi.»(Иброҳим айтди:) Мен ал-Асвадга: «Сен мўминлар онаси Оишадан — нимада набиз (шарбат) қилиш макруҳ (ёқимсиз) экани ҳақида — сўрадингми?» дедим. У: «Ҳа» деди. (Мен айтдим:) «Мен: ‹Эй мўминлар онаси, Пайғамбар ﷺ нимада набиз қилишдан қайтардилар?› дедим; у: ‹У зот биз — аҳли байтни — дубба (қовоқ идиш) ва музаффат (қатрон суртилган идиш)да набиз қилишдан қайтардилар› деди. Мен: ‹Сен жарр (сопол кў за) ва ҳантамни зикр қилмадингми?› дедим; у: ‹Мен сенга фақат эшитганимни сўзлайман; эшитмаганимни сўзлайманми?› деди.»