حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ ـ هُوَ ابْنُ أَبِي عُتْبَةَ مَوْلَى أَنَسٍ ـ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَشَدَّ حَيَاءً مِنَ الْعَذْرَاءِ فِي خِدْرِهَا، فَإِذَا رَأَى شَيْئًا يَكْرَهُهُ عَرَفْنَاهُ فِي وَجْهِهِ.
(Abu Saʼid al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ oʻz xilvatidagi (parda ortidagi) qizdan ham koʻra hayoliroq (uyatchanroq) edilar; (u zot) yoqtirmaydigan biror narsani koʻrsalar, biz uni u zotning yuzlaridan (oʻzgarishidan) bilardik.(Абу Саъид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) айтди:) Пайғамбар ﷺ ўз хилватидаги (парда ортидаги) қиздан ҳам кўра ҳаёлироқ (уятчанроқ) эдилар; (у зот) ёқтирмайдиган бирор нарсани кўрсалар, биз уни у зотнинг юзларидан (ўзгаришидан) билардик.