(Sulaymon ibn Surad (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺning huzurlarida ikki kishi bir-birini soʻkdi — biz esa u zotning yonlarida oʻtirgan edik; ulardan biri sherigini gʻazab bilan soʻkar, yuzi qizargan edi. Paygʻambar ﷺ: «Men shunday bir kalimani bilamanki, agar u uni aytsa, oʻzi his qilayotgan (gʻazab) undan ketar edi — agar u ‹Aʼuzu billahi minash-shaytonir-rojim (quvilgan shaytondan Allohga sigʻinaman)› desa» dedilar. Ular u kishiga: «Sen Paygʻambar ﷺ nima deyayotganini eshitmayapsanmi?» dedilar. U: «Men jinnimasman» dedi.(Сулаймон ибн Сурад (розияллоҳу анҳу) айтди:) Пайғамбар ﷺнинг ҳузурларида икки киши бир-бирини сўкди — биз эса у зотнинг ёнларида ўтирган эдик; улардан бири шеригини ғазаб билан сўкар, юзи қизарган эди. Пайғамбар ﷺ: «Мен шундай бир калимани биламанки, агар у уни айца, ўзи ҳис қилаётган (ғазаб) ундан кетар эди — агар у ‹Аъузу биллаҳи минаш-шайтонир-рожим (қувилган шайтондан Аллоҳга сиғинаман)› деса» дедилар. Улар у кишига: «Сен Пайғамбар ﷺ нима деяётганини эшитмаяпсанми?» дедилар. У: «Мен жиннимасман» деди.