(Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz Paygʻambar ﷺ bilan namoz oʻqiganimizda: «Assalomu alalloh qabla ibodihi (Allohga — bandalaridan oldin — salom boʻlsin), assalomu ala Jibril, assalomu ala Mikoil, assalomu ala falon» der edik. Paygʻambar ﷺ (namozdan) chiqqanlarida, yuzlarini bizga oʻgirib: «Albatta, Alloh — Oʻzi ‹Salom›dir. Bas, biringiz namozda oʻtirsa, (shunday) desin: ‹At-tahiyyatu lillahi vas-salavotu vat-toyyibat; assalomu alayka ayyuhan-nabiyyu va rahmatullohi va barakotuh; assalomu alayna va ala ibodillahis-solihin› (yaʼni: barcha taʼzim-ehtiromlar, namozlar va pokiza soʻz-amallar Allohgadir; ey Paygʻambar, sizga Allohning salomi, rahmati va barakotlari boʻlsin; bizga va Allohning solih bandalariga salom boʻlsin) — chunki u buni aytganda, (bu salom) osmon va yerdagi har bir solih bandaga yetadi — ‹ashhadu al-la ilaha illalloh, va ashhadu anna Muhammadan abduhu va rasuluh.› Soʻng shundan keyin (kishi) duodan xohlaganini ixtiyor qilsin» dedilar.(Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) айтди:) Биз Пайғамбар ﷺ билан намоз ўқиганимизда: «Ассалому алаллоҳ қабла ибодиҳи (Аллоҳга — бандаларидан олдин — салом бўлсин), ассалому ала Жибрил, ассалому ала Микоил, ассалому ала фалон» дер эдик. Пайғамбар ﷺ (намоздан) чиққанларида, юзларини бизга ўгириб: «Албатта, Аллоҳ — Ўзи ‹Салом›дир. Бас, бирингиз намозда ўтирса, (шундай) десин: ‹Ат-таҳийяту лиллаҳи вас-салавоту ват-тоййибат; ассалому алайка айюҳан-набийю ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳ; ассалому алайна ва ала ибодиллаҳис-солиҳин› (яъни: барча таъзим-эҳтиромлар, намозлар ва покиза сўз-амаллар Аллоҳгадир; эй Пайғамбар, сизга Аллоҳнинг саломи, раҳмати ва баракотлари бўлсин; бизга ва Аллоҳнинг солиҳ бандаларига салом бўлсин) — чунки у буни айтганда, (бу салом) осмон ва ердаги ҳар бир солиҳ бандага етади — ‹ашҳаду ал-ла илаҳа иллаллоҳ, ва ашҳаду анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳ.› Сўнг шундан кейин (киши) дуодан хоҳлаганини ихтиёр қилсин» дедилар.