حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ سَهْلٍ، قَالَ كُنَّا نَفْرَحُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ. قُلْتُ وَلِمَ قَالَ كَانَتْ لَنَا عَجُوزٌ تُرْسِلُ إِلَى بُضَاعَةَ ـ قَالَ ابْنُ مَسْلَمَةَ نَخْلٍ بِالْمَدِينَةِ ـ فَتَأْخُذُ مِنْ أُصُولِ السِّلْقِ فَتَطْرَحُهُ فِي قِدْرٍ، وَتُكَرْكِرُ حَبَّاتٍ مِنْ شَعِيرٍ، فَإِذَا صَلَّيْنَا الْجُمُعَةَ انْصَرَفْنَا وَنُسَلِّمُ عَلَيْهَا فَتُقَدِّمُهُ إِلَيْنَا، فَنَفْرَحُ مِنْ أَجْلِهِ، وَمَا كُنَّا نَقِيلُ وَلاَ نَتَغَدَّى إِلاَّ بَعْدَ الْجُمُعَةِ.
(Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi.) (Sahl) aytdi: Biz juma kuni xursand boʻlardik. (Abu Hazim:) Men: «Nega?» dedim. U: «Bizning bir kampirimiz bor edi, u Buzoaga — (Ibn Maslama: Madinadagi bir xurmozor, dedi) — (odam) yuborib, silq (poliz oʻti)ning ildizlaridan olar va uni bir qozonga solar, hamda arpa donlaridan (yanchib) qoʻshardi. Biz jumani oʻqiganimizda, (qaytib) borib, unga salom berardik, u esa uni (taomni) oldimizga qoʻyardi, biz esa shu sababli xursand boʻlardik. Biz na qaylula (peshin uyqusi) qilardik, na tushlik qilardik — magar jumadan keyin (qilardik)» dedi.(Саҳл ибн Саъд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади.) (Саҳл) айтди: Биз жума куни хурсанд бўлардик. (Абу Ҳазим:) Мен: «Нега?» дедим. У: «Бизнинг бир кампиримиз бор эди, у Бузоага — (Ибн Маслама: Мадинадаги бир хурмозор, деди) — (одам) юбориб, силқ (полиз ўти)нинг илдизларидан олар ва уни бир қозонга солар, ҳамда арпа донларидан (янчиб) қўшарди. Биз жумани ўқиганимизда, (қайтиб) бориб, унга салом берардик, у эса уни (таомни) олдимизга қўярди, биз эса шу сабабли хурсанд бўлардик. Биз на қайлула (пешин уйқуси) қилардик, на тушлик қилардик — магар жумадан кейин (қилардик)» деди.