حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَسَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا قِسْمَةً فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ إِنَّ هَذِهِ لَقِسْمَةٌ مَا أُرِيدَ بِهَا وَجْهُ اللَّهِ. قُلْتُ أَمَا وَاللَّهِ لآتِيَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَيْتُهُ وَهْوَ فِي مَلأٍ، فَسَارَرْتُهُ فَغَضِبَ حَتَّى احْمَرَّ وَجْهُهُ، ثُمَّ قَالَ " رَحْمَةُ اللَّهِ عَلَى مُوسَى، أُوذِيَ بِأَكْثَرَ مِنْ هَذَا فَصَبَرَ ".
(Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ bir kuni (gʻanimat) taqsimlaganlarida, ansorlardan bir kishi: «Bu shunday taqsimotki, bunda Allohning yuzi (roziligi) koʻzlanmagan», dedi. Men: «Allohga qasamki, men albatta Paygʻambar ﷺning oldiga boraman», dedim va u zot bir jamoa ichida turganlarida oldilariga keldim-da, (buni) maxfiy aytdim. Shunda u zot yuzlari qizarib ketguncha gʻazablandilar, soʻng: «Musoga Allohning rahmati boʻlsin! U bundan ham koʻproq aziyat berildi, ammo sabr qildi», dedilar.(Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) айтди:) Пайғамбар ﷺ бир куни (ғанимат) тақсимлаганларида, ансорлардан бир киши: «Бу шундай тақсимотки, бунда Аллоҳнинг юзи (розилиги) кўзланмаган», деди. Мен: «Аллоҳга қасамки, мен албатта Пайғамбар ﷺнинг олдига бораман», дедим ва у зот бир жамоа ичида турганларида олдиларига келдим-да, (буни) махфий айтдим. Шунда у зот юзлари қизариб кетгунча ғазабландилар, сўнг: «Мусога Аллоҳнинг раҳмати бўлсин! У бундан ҳам кўпроқ азият берилди, аммо сабр қилди», дедилар.