حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ الْمَقْبُرِيُّ، عَنْ أَبِي شُرَيْحٍ الْخُزَاعِيِّ، قَالَ سَمِعَ أُذُنَاىَ، وَوَعَاهُ، قَلْبِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الضِّيَافَةُ ثَلاَثَةُ أَيَّامٍ جَائِزَتُهُ ". قِيلَ مَا جَائِزَتُهُ قَالَ " يَوْمٌ وَلَيْلَةٌ، وَمَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ فَلْيُكْرِمْ ضَيْفَهُ، وَمَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ فَلْيَقُلْ خَيْرًا، أَوْ لِيَسْكُتْ ".
(Abu Shurayh al-Xuzoiy (roziyallohu anhu) aytdi:) Mening ikki qulogʻim eshitdi, qalbim yodda saqladi — Paygʻambar ﷺ: «Mehmonnavozlik (mehmonni kutish) — uch kun; uning joizasi (alohida ikromi ham bor)», dedilar. «Uning joizasi nima?» deyildi. U zot: «Bir kun va bir kecha(lik aʼlo ziyofat). Kim Allohga va oxirat kuniga iymon keltirgan boʻlsa, mehmonini hurmat qilsin; kim Allohga va oxirat kuniga iymon keltirgan boʻlsa, yaxshi (soʻz) aytsin yoki jim tursin», dedilar.(Абу Шурайҳ ал-Хузоий (розияллоҳу анҳу) айтди:) Менинг икки қулоғим эшитди, қалбим ёдда сақлади — Пайғамбар ﷺ: «Меҳмоннавозлик (меҳмонни кутиш) — уч кун; унинг жоизаси (алоҳида икроми ҳам бор)», дедилар. «Унинг жоизаси нима?» дейилди. У зот: «Бир кун ва бир кеча(лик аъло зиёфат). Ким Аллоҳга ва охират кунига иймон келтирган бўлса, меҳмонини ҳурмат қилсин; ким Аллоҳга ва охират кунига иймон келтирган бўлса, яхши (сўз) айцин ёки жим турсин», дедилар.