حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ وُهَيْبٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَدِمَ رَهْطٌ مِنْ عُكْلٍ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كَانُوا فِي الصُّفَّةِ، فَاجْتَوَوُا الْمَدِينَةَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَبْغِنَا رِسْلاً. فَقَالَ " مَا أَجِدُ لَكُمْ إِلاَّ أَنْ تَلْحَقُوا بِإِبِلِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ". فَأَتَوْهَا فَشَرِبُوا مِنْ أَلْبَانِهَا وَأَبْوَالِهَا حَتَّى صَحُّوا وَسَمِنُوا، وَقَتَلُوا الرَّاعِيَ وَاسْتَاقُوا الذَّوْدَ، فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم الصَّرِيخُ، فَبَعَثَ الطَّلَبَ فِي آثَارِهِمْ، فَمَا تَرَجَّلَ النَّهَارُ حَتَّى أُتِيَ بِهِمْ، فَأَمَرَ بِمَسَامِيرَ فَأُحْمِيَتْ فَكَحَلَهُمْ وَقَطَعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ، وَمَا حَسَمَهُمْ، ثُمَّ أُلْقُوا فِي الْحَرَّةِ يَسْتَسْقُونَ فَمَا سُقُوا حَتَّى مَاتُوا. قَالَ أَبُو قِلاَبَةَ سَرَقُوا وَقَتَلُوا وَحَارَبُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ.
(Anas (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki, u aytdi:) Ukl (qabilasi)dan bir necha kishi Paygʻambar ﷺning huzurlariga keldi; ular Suffada (masjid soyabonida) edilar. Soʻng Madina (havosi) ularga yoqmadi va: «Yo Rasululloh, bizga sut(li hayvon) toping», dedilar. U zot: «Men sizlarga Rasululloh ﷺning tuyalariga qoʻshilishingizdan boshqa (narsa) topa olmayman», dedilar. Bas, ular (tuyalar) oldiga kelib, ularning suti va siydigidan ichib, sogʻayib, semirdilar. Soʻng choʻponni oʻldirib, podani haydab ketdilar. Paygʻambar ﷺga dod-voy yetib keldi va U zot ularning izidan quvgʻun yubordilar. Kun koʻtarilmasdan ular keltirildi. U zot mixlarni (keltirishni) buyurib, ular qizdirildi-da, (ularning koʻzlariga) surma (qilib tortildi); qoʻl-oyoqlarini kesdilar, (yaralarini) kuydirmadilar. Soʻng ular Harraga (toshloq joyga) tashlandi; suv soʻrar edilar, lekin oʻlguncha suv berilmadi. (Abu Qilaba aytdi: Ular oʻgʻirlik qildi, odam oʻldirdi va Alloh hamda Rasuliga qarshi urush qildi.)(Анас (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики, у айтди:) Укл (қабиласи)дан бир неча киши Пайғамбар ﷺнинг ҳузурларига келди; улар Суффада (масжид соябонида) эдилар. Сўнг Мадина (ҳавоси) уларга ёқмади ва: «Ё Расулуллоҳ, бизга сут(ли ҳайвон) топинг», дедилар. У зот: «Мен сизларга Расулуллоҳ ﷺнинг туяларига қўшилишингиздан бошқа (нарса) топа олмайман», дедилар. Бас, улар (туялар) олдига келиб, уларнинг сути ва сийдигидан ичиб, соғайиб, семирдилар. Сўнг чўпонни ўлдириб, подани ҳайдаб кетдилар. Пайғамбар ﷺга дод-вой етиб келди ва У зот уларнинг изидан қувғун юбордилар. Кун кўтарилмасдан улар келтирилди. У зот михларни (келтиришни) буюриб, улар қиздирилди-да, (уларнинг кўзларига) сурма (қилиб тортилди); қўл-оёқларини кесдилар, (яраларини) куйдирмадилар. Сўнг улар Ҳаррага (тошлоқ жойга) ташланди; сув сўрар эдилар, лекин ўлгунча сув берилмади. (Абу Қилаба айтди: Улар ўғирлик қилди, одам ўлдирди ва Аллоҳ ҳамда Расулига қарши уруш қилди.)