(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki,) Rasululloh ﷺ: «Soat (Qiyomat) qoim boʻlmaydi — toki ikkita ulkan guruh (toʻda) bir-biri bilan jang qilmaguncha; ikkovi orasida katta qirgʻin boʻladi, (holbuki) ularning daʼvati (shiori) bir (xil)dir. Va toki — har biri oʻzini Allohning Rasuli deb daʼvo qiladigan — oʻttizga yaqin yolgʻonchi dajjollar chiqmaguncha; va toki ilm (olib) qoʻyilmaguncha, zilzilalar koʻpaymaguncha, zamon (bir-biriga) yaqinlashmaguncha, fitnalar zohir boʻlmaguncha, harj — yaʼni qatl (oʻldirish) — koʻpaymaguncha; va toki sizlarda mol koʻpayib, toshib ketmaguncha — hatto mol egasi oʻz sadaqasini kim qabul qilishidan tashvishlanmaguncha, hatto uni (birovga) taklif qilganda, taklif qilingan kishi: ‹Mening unga hojatim yoʻq›, demaguncha. Va toki odamlar bino (qurilish)da bir-biridan (baland) oʻzishmaguncha; va toki kishi (boshqa) kishining qabri yonidan oʻtib: ‹Eh, koshki men uning oʻrnida boʻlsam!› demaguncha. Va toki quyosh oʻz botadigan (tomoni)dan — magʻribdan — chiqmaguncha. Bas, u (quyosh) chiqib, odamlar uni koʻrganlarida, hammasi iymon keltiradi — ammo bu — oldin iymon keltirmagan yoki iymonida (hech) yaxshilik qilmagan jonga, uning iymoni foyda bermaydigan paytdir. Va, albatta, Soat qoim boʻladi — (shu holdaki,) ikki kishi (savdo uchun) oʻrtalarida bir kiyimni yoygan boʻladi-yu, uni na sotib (ola)dilar, na yigʻib (qoʻya)dilar. Va, albatta, Soat qoim boʻladi — kishi oʻz tuyasining suti (sogʻib) qaytgan boʻladi-yu, uni taʼmlay (icha) olmaydi. Va, albatta, Soat qoim boʻladi — u oʻz hovuzini suvayotgan (loy bilan suvab tuzatayotgan) boʻladi-yu, unda (mol)ni sugʻormaydi. Va, albatta, Soat qoim boʻladi — kishi oʻz luqmasini ogʻziga koʻtargan boʻladi-yu, uni yeb olmaydi», dedilar.(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики,) Расулуллоҳ ﷺ: «Соат (Қиёмат) қоим бўлмайди — токи иккита улкан гуруҳ (тўда) бир-бири билан жанг қилмагунча; иккови орасида катта қирғин бўлади, (ҳолбуки) уларнинг даъвати (шиори) бир (хил)дир. Ва токи — ҳар бири ўзини Аллоҳнинг Расули деб даъво қиладиган — ўттизга яқин ёлғончи дажжоллар чиқмагунча; ва токи илм (олиб) қўйилмагунча, зилзилалар кўпаймагунча, замон (бир-бирига) яқинлашмагунча, фитналар зоҳир бўлмагунча, ҳарж — яъни қатл (ўлдириш) — кўпаймагунча; ва токи сизларда мол кўпайиб, тошиб кетмагунча — ҳатто мол эгаси ўз садақасини ким қабул қилишидан ташвишланмагунча, ҳатто уни (бировга) таклиф қилганда, таклиф қилинган киши: ‹Менинг унга ҳожатим йўқ›, демагунча. Ва токи одамлар бино (қурилиш)да бир-биридан (баланд) ўзишмагунча; ва токи киши (бошқа) кишининг қабри ёнидан ўтиб: ‹Эҳ, кошки мен унинг ўрнида бўлсам!› демагунча. Ва токи қуёш ўз ботадиган (томони)дан — мағрибдан — чиқмагунча. Бас, у (қуёш) чиқиб, одамлар уни кўрганларида, ҳаммаси иймон келтиради — аммо бу — олдин иймон келтирмаган ёки иймонида (ҳеч) яхшилик қилмаган жонга, унинг иймони фойда бермайдиган пайтдир. Ва, албатта, Соат қоим бўлади — (шу ҳолдаки,) икки киши (савдо учун) ўрталарида бир кийимни ёйган бўлади-ю, уни на сотиб (ола)дилар, на йиғиб (қўя)дилар. Ва, албатта, Соат қоим бўлади — киши ўз туясининг сути (соғиб) қайтган бўлади-ю, уни таъмлай (ича) олмайди. Ва, албатта, Соат қоим бўлади — у ўз ҳовузини суваётган (лой билан суваб тузатаётган) бўлади-ю, унда (мол)ни суғормайди. Ва, албатта, Соат қоим бўлади — киши ўз луқмасини оғзига кўтарган бўлади-ю, уни еб олмайди», дедилар.