حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْبَزَّازُ , وَأَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْوَكِيلُ , قَالا : نا الْحَسَنُ بْنُ عَرَفَةَ , نا هُشَيْمٌ , عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ الأَنْصَارِيِّ , عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ , عَنْ عَمِّهِ وَاسِعِ بْنِ حَبَّانَ ، سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ , يَقُولُ : " ظَهَرْتُ عَلَى إِجَّارٍ عَلَى بَيْتِ حَفْصَةَ فِي سَاعَةٍ لَمْ أَظُنَّ أَحَدًا يَخْرُجُ فِي تِلْكَ السَّاعَةِ , فَاطَّلَعْتُ فَإِذَا أَنَا بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى لَبِنَتَيْنِ مُسْتَقْبِلَ بَيْتَ الْمَقْدِسِ "
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: «Men Hafsaning uyi ustidagi tomga — hech kim bu paytda chiqmasa kerak deb oʻylagan bir vaqtda — chiqdim va qarasam, Rasululloh ﷺ ikkita gʻisht ustida Baytul-Maqdisga yuzlangan holda edilar».Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: «Мен Ҳафсанинг уйи устидаги томга — ҳеч ким бу пайтда чиқмаса керак деб ўйлаган бир вақтда — чиқдим ва қарасам, Расулуллоҳ ﷺ иккита ғишт устида Байтул-Мақдисга юзланган ҳолда эдилар».