ثنا ابْنُ مَخْلَدٍ , نا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْبَغَوِيُّ , نا مُحَمَّدُ بْنُ رَبِيعَةَ , عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ , عَنْ عَطَاءٍ , قَالَ : " رَأَيْتُ أَبَا سَعِيدٍ ، وَأَبَا هُرَيْرَةَ ، وَابْنَ عُمَرَ ، وَجَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ إِذَا اسْتَلَمُوا الْحَجَرَ قَبَّلُوا أَيْدِيَهُمْ " , فَقُلْتُ : وَابْنُ عَبَّاسٍ ؟ فَقَالَ : وَابْنُ عَبَّاسٍ حَسِبْتُهُ كَثِيرًا
Atodan rivoyat qilinadi: «Men Abu Saʼid, Abu Hurayra, Ibn Umar va Jobir ibn Abdullohni Hajarul asvadni istilom qilganlarida qoʻllarini oʻpganlarini koʻrdim», dedi. Men: «Ibn Abbos ham (shundaymi)?» dedim. U: «Ibn Abbos ham, uni koʻp marta shunday qilgan deb oʻylayman», dedi.Атодан ривоят қилинади: «Мен Абу Саъид, Абу Ҳурайра, Ибн Умар ва Жобир ибн Абдуллоҳни Ҳажарул асвадни истилом қилганларида қўлларини ўпганларини кўрдим», деди. Мен: «Ибн Аббос ҳам (шундайми)?» дедим. У: «Ибн Аббос ҳам, уни кўп марта шундай қилган деб ўйлайман», деди.