حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سُلَيْمَانَ بْنِ الأَشْعَثِ ، ثنا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ , ثنا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ , أَخْبَرَنِي يُونُسُ , عَنِ ابْنِ شِهَابٍ , عَنْ سَالِمٍ , عَنْ أَبِيهِ , قَالَ : " كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُسَبِّحُ عَلَى الرَّاحِلَةِ أَيْنَ تَتَوَجَّهُ , وَيُوتِرُ عَلَيْهَا , غَيْرَ أَنَّهُ كَانَ لا يُصَلِّي عَلَيْهَا الْفَرِيضَةَ "
Solim otasidan rivoyat qiladi: Rasululloh ﷺ ulov ustida qaysi tomonga yuzlangan boʻlsalar, oʻsha tomonga (qaragan holda) nafl oʻqir va vitrni ham uning ustida oʻqir edilar. Faqat farz namozni uning ustida oʻqimas edilar.Солим отасидан ривоят қилади: Расулуллоҳ ﷺ улов устида қайси томонга юзланган бўлсалар, ўша томонга (қараган ҳолда) нафл ўқир ва витрни ҳам унинг устида ўқир эдилар. Фақат фарз намозни унинг устида ўқимас эдилар.