حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ الْفَارِسِيُّ , ثنا يَحْيَى بْنُ أَبِي طَالِبٍ , ثنا عَبْدُ الْوَهَّابِ , ثنا سَعِيدٌ , عَنْ أَبِي مَعْشَرٍ ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ أَنَّ امْرَأَةَ ابْنِ مَسْعُودٍ سَأَلَتْهُ عَنْ طَوْقٍ لَهَا فِيهِ عِشْرُونَ مِثْقَالا مِنَ الذَّهَبِ , فَقَالَتْ : أُزَكِّيهِ ؟ قَالَ : نَعَمْ , قَالَتْ : كَمْ ؟ قَالَ : خَمْسَةُ دَرَاهِمَ , قَالَتْ : أُعْطِيَهَا فُلانًا ؟ ابْنُ أَخٍ لَهَا يَتِيمٌ فِي حِجْرِهَا , قَالَ : نَعَمْ , إِنْ شِئْتِ "
Ibrohimdan rivoyat qilinadiki, Ibn Masʼudning xotini undan oʻzining ichida oltindan yigirma misqol boʻlgan marjoni haqida soʻrab: «Uning zakotini beraymi?» dedi. U: «Ha», dedi. Ayol: «Qancha?» dedi. U: «Besh dirham», dedi. Ayol: «Uni falonchiga — tarbiyasidagi yetim akasining oʻgʻliga bersam boʻladimi?» dedi. U: «Ha, xohlasang», dedi.Иброҳимдан ривоят қилинадики, Ибн Масъуднинг хотини ундан ўзининг ичида олтиндан йигирма мисқол бўлган маржони ҳақида сўраб: «Унинг закотини берайми?» деди. У: «Ҳа», деди. Аёл: «Қанча?» деди. У: «Беш дирҳам», деди. Аёл: «Уни фалончига — тарбиясидаги етим акасининг ўғлига берсам бўладими?» деди. У: «Ҳа, хоҳласанг», деди.