أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ ، عَنْ مَنْصُورٍ ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ ، قَالَ : " الْمُسْتَحَاضَةُ تَجْلِسُ أَيَّامَ أَقْرَائِهَا، ثُمَّ تَغْتَسِلُ لِلظُّهْرِ وَالْعَصْرِ غُسْلًا وَاحِدًا، وَتُؤَخِّرُ الْمَغْرِبَ وَتُعَجِّلُ الْعِشَاءَ وَذَلِكَ فِي وَقْتِ الْعِشَاءِ، وَلِلْفَجْرِ غُسْلًا وَاحِدًا، وَلَا تَصُومُ، وَلَا يَأْتِيهَا زَوْجُهَا، وَلَا تَمَسُّ الْمُصْحَفَ "
Ibrohim aytdi: «Istihozali ayol hayz kunlari (namozdan) oʻtiradi, soʻng peshin va asr uchun bir marta gʻusl qiladi, shomni kechiktirib, xuftonni erta oʻqiydi — bu xufton vaqtida boʻladi — va bomdod uchun bir marta (gʻusl qiladi). U roʻza tutmaydi, eri unga yaqinlik qilmaydi va mushafga qoʻl tegizmaydi».Иброҳим айтди: «Истиҳозали аёл ҳайз кунлари (намоздан) ўтиради, сўнг пешин ва аср учун бир марта ғусл қилади, шомни кечиктириб, хуфтонни эрта ўқийди — бу хуфтон вақтида бўлади — ва бомдод учун бир марта (ғусл қилади). У рўза тутмайди, эри унга яқинлик қилмайди ва мушафга қўл тегизмайди».