أَخْبَرَنَا سَهْلُ بْنُ حَمَّادٍ ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ ، عَنْ سَيَّارٍ ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ ، قَالَ : كَانَ يُقَالُ : " لَا يَقْرَأُ الْجُنُبُ، وَلَا الْحَائِضُ، وَلَا يُقْرَأُ فِي الْحَمَّامِ، وَحَالَانِ لَا يَذْكُرُ الْعَبْدُ فِيهِمَا اللَّهَ : عِنْدَ الْخَلَاءِ، وَعِنْدَ الْجِمَاعِ، إِلَّا أَنَّ الرَّجُلَ إِذَا أَتَى أَهْلَهُ، بَدَأَ فَسَمَّى اللَّهَ "
Abu Voil aytdi: Shunday deyilar edi: «Junub kishi ham, hayzli ayol ham Qurʼon oʻqimaydi, hammomda ham oʻqilmaydi. Ikki holat borki, banda ularda Allohni zikr qilmaydi: hojatxonada va jimoʼ paytida — faqat kishi ahliga yaqinlashganda avval Allohning ismini aytadi».Абу Воил айтди: Шундай дейилар эди: «Жунуб киши ҳам, ҳайзли аёл ҳам Қуръон ўқимайди, ҳаммомда ҳам ўқилмайди. Икки ҳолат борки, банда уларда Аллоҳни зикр қилмайди: ҳожатхонада ва жимў пайтида — фақат киши аҳлига яқинлашганда аввал Аллоҳнинг исмини айтади».