أَخْبَرَنَا عَفَّانُ ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ زَيْدٍ ، حَدَّثَنِي الزُّبَيْرُ بْنُ الْخِرِّيتِ ، عَنْ أَبِي لَبِيدٍ ، قَالَ : " أُجْرِيَتُ الْخَيْلُ فِي زَمَنِ الْحَجَّاجِ، وَالْحَكَمُ بْنُ أَيُّوبَ عَلَى الْبَصْرَةِ فَأَتَيْنَا الرِّهَانَ، فَلَمَّا جَاءَتِ الْخَيْلُ، قَالَ : قُلْنَا لَوْ مِلْنَا إِلَى أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ فَسَأَلْنَاهُ : أَكَانُوا يُرَاهِنُونَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ؟. قَالَ : فَأَتَيْنَاهُ وَهُوَ فِي قَصْرِهِ فِي الزَّاوِيَةِ. فَسَأَلْنَاهُ فَقُلْنَا لَهُ : يَا أَبَا حَمْزَةَ، أَكُنْتُمْ تُرَاهِنُونَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ؟. أَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرَاهِنُ؟. قَالَ : " نَعَمْ، لَقَدْ رَاهَنَ وَالله عَلَى فَرَسٍ يُقَالَ لَهُ : سَبْحَةُ، فَسَبَقَ النَّاسَ، فَأُنْهِشَ لِذَلِكَ، وَأَعْجَبَهُ " . قَالَ أَبُو مُحَمَّد : أَنْهَشَهُ : يَعْنِي : أَعْجَبَهُ
Abu Labid aytdi: «Hajjoj zamonida, al-Hakam ibn Ayyub Basroga voliy boʻlgan paytda otlar poygaga solindi. Biz garov (poyga) tomoshasiga bordik. Otlar kelganida biz: ‹Anas ibn Molikning oldiga borib, undan: Rasululloh ﷺ zamonlarida garov (poyga) qilarmidilar, deb soʻrasak-chi?› dedik. Bas, biz uning oldiga bordik — u Zoviyadagi qasrida edi. Undan soʻrab: ‹Ey Abu Hamza, sizlar Rasululloh ﷺ zamonlarida garov (poyga) qilarmidingizlar? Rasululloh ﷺ garov (poyga) qilarmidilar?› dedik. U: ‹Ha, vallohi, u zot Sabha deb ataladigan bir otda poyga qildilar; u odamlardan oʻzib ketdi va bu u zotni quvontirdi hamda maʼqul boʻldi›, dedi». Abu Muhammad aytdi: «Anhashahu» — yaʼni «uni quvontirdi», demakdir.Абу Лабид айтди: «Ҳажжож замонида, ал-Ҳакам ибн Айюб Басрога волий бўлган пайтда отлар пойгага солинди. Биз гаров (пойга) томошасига бордик. Отлар келганида биз: ‹Анас ибн Моликнинг олдига бориб, ундан: Расулуллоҳ ﷺ замонларида гаров (пойга) қилармидилар, деб сўрасак-чи?› дедик. Бас, биз унинг олдига бордик — у Зовиядаги қасрида эди. Ундан сўраб: ‹Эй Абу Ҳамза, сизлар Расулуллоҳ ﷺ замонларида гаров (пойга) қилармидингизлар? Расулуллоҳ ﷺ гаров (пойга) қилармидилар?› дедик. У: ‹Ҳа, валлоҳи, у зот Сабҳа деб аталадиган бир отда пойга қилдилар; у одамлардан ўзиб кетди ва бу у зотни қувонтирди ҳамда маъқул бўлди›, деди». Абу Муҳаммад айтди: «Анҳашаҳу» — яъни «уни қувонтирди», демакдир.