حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ ، حَدَّثَنَا الْمَسْعُودِيُّ ، عَنْ أَبِي عَوْنٍ ، عَنْ الْقَاسِمِ : " أَنَّ رَجُلًا اسْتَأْذَنَ وَرَثَتَهُ أَنْ يُوصِيَ بِأَكْثَرَ مِنَ الثُّلُثِ، فَأَذِنُوا لَهُ، ثُمَّ رَجَعُوا فِيهِ بَعْدَ مَا مَاتَ، فَسُئِلَ عَبْدُ اللَّهِ عَنْ ذَلِكَ، فَقَالَ : هَذَا التَّكَرُّهُ لَا يَجُوزُ "
Qosimdan rivoyat qilinadi: Bir kishi merosxoʻrlaridan molining uchdan biridan koʻproq vasiyat qilishga ruxsat soʻradi, ular unga ruxsat berdilar. Soʻng u vafot etganidan keyin ular ruxsatlaridan qaytdilar. Bu haqda Abdullohdan soʻralganida, u: «Bu koʻngilsiz berilgan ruxsatdir, joiz emas», dedi.Қосимдан ривоят қилинади: Бир киши меросхўрларидан молининг учдан биридан кўпроқ васият қилишга рухсат сўради, улар унга рухсат бердилар. Сўнг у вафот этганидан кейин улар рухсатларидан қайтдилар. Бу ҳақда Абдуллоҳдан сўралганида, у: «Бу кўнгилсиз берилган рухсатдир, жоиз эмас», деди.