حَدَّثَنَا مَرْوَانُ بْنُ مُحَمَّدٍ ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ هُوَ ابْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ ، عَنْ إِسْمَاعِيل بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ ، عَنْ وَهْبٍ الذِّمَارِيِّ ، قَالَ : " مَنْ آتَاهُ اللَّهُ الْقُرْآنَ، فَقَامَ بِهِ آنَاءَ اللَّيْلِ، وَآنَاءَ النَّهَارِ، وَعَمِلَ بِمَا فِيهِ، وَمَاتَ عَلَى الطَّاعَةِ، بَعَثَهُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَعَ السَّفَرَةِ وَالْأَحْكَامِ. قَالَ سَعِيدٌ : السَّفَرَةُ : الْمَلَائِكَةُ، وَالْأَحْكَامُ : الْأَنْبِيَاءُ ، قَالَ : وَمَنْ كَانَ حَرِيصًا وَهُوَ يَتَفَلَّتُ مِنْهُ، وَهُوَ لَا يَدَعُهُ، أُوتِيَ أَجْرَهُ مَرَّتَيْنِ، وَمَنْ كَانَ عَلَيْهِ حَرِيصًا وَهُوَ يَتَفَلَّتُ مِنْهُ وَمَاتَ عَلَى الطَّاعَةِ، فَهُوَ مِنْ أَشْرَافِهِمْ، وَفُضِّلُوا عَلَى النَّاسِ، كَمَا فُضِّلَتْ النُّسُورُ عَلَى سَائِرِ الطَّيْرِ، وَكَمَا فُضِّلَتْ مَرْجَةٌ خَضْرَاءُ عَلَى مَا حَوْلَهَا مِنْ الْبِقَاعِ، فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ، قِيلَ : أَيْنَ الَّذِينَ كَانُوا يَتْلُونَ كِتَابِي لَمْ يُلْهِهِمْ اتِّبَاعُ الْأَنْعَامِ؟ فَيُعْطَى الْخُلْدَ وَالنَّعِيمَ، فَإِنْ كَانَ أَبَوَاهُ مَاتَا عَلَى الطَّاعَةِ، جُعِلَ عَلَى رُءُوسِهِمَا تَاجُ الْمُلْكِ، فَيَقُولَانِ : رَبَّنَا مَا بَلَغَتْ هَذَا أَعْمَالُنَا؟ فَيَقُولان : بَلَى، إِنَّ ابْنَكُمَا كَانَ يَتْلُو كِتَابِي "
Vahb az-Zimoriy dedi: «Kimga Alloh Qurʼonni bergan boʻlsa-yu, u kecha soatlari va kunduz soatlarida u bilan (namozga) tursa, undagi (hukmlar) bilan amal qilsa va toat uzra vafot etsa, Alloh uni qiyomat kuni safara va ahkom bilan birga tiriltiradi». Said aytdi: Safara — farishtalar, ahkom — paygʻambarlardir. (Vahb) aytdi: «Kim (Qurʼonga) harislik qilsa-yu, u undan qochib ketaversa, u esa uni tark etmasa, unga ajri ikki marta beriladi. Kim unga haris boʻlsa-yu, u undan qochib ketaversa va u toat uzra vafot etsa, u ularning ashraflaridandir. Ular odamlardan — burgutlar boshqa qushlardan afzal qilingani kabi, koʻm-koʻk oʻtloq atrofidagi joylardan afzal qilingani kabi — afzal qilinganlar. Qiyomat kuni boʻlganida: ‹Chorva ortidan yurish mashgʻul qilib qoʻymagan, Mening Kitobimni tilovat qilib yurganlar qani?› deyiladi. Bas, unga abadiylik va neʼmat beriladi. Agar ota-onasi toat uzra vafot etgan boʻlsa, ularning boshiga mulk toji qoʻyiladi. Ular: ‹Ey Robbimiz, amallarimiz bunga yetmagan edi-ku?› deydilar. Ularga: ‹Ha, oʻgʻlingiz Mening Kitobimni tilovat qilar edi› (deyiladi)».Ваҳб аз-Зиморий деди: «Кимга Аллоҳ Қуръонни берган бўлса-ю, у кеча соатлари ва кундуз соатларида у билан (намозга) турса, ундаги (ҳукмлар) билан амал қилса ва тоат узра вафот этса, Аллоҳ уни қиёмат куни сафара ва аҳком билан бирга тирилтиради». Саид айтди: Сафара — фаришталар, аҳком — пайғамбарлардир. (Ваҳб) айтди: «Ким (Қуръонга) ҳарислик қилса-ю, у ундан қочиб кетаверса, у эса уни тарк этмаса, унга ажри икки марта берилади. Ким унга ҳарис бўлса-ю, у ундан қочиб кетаверса ва у тоат узра вафот этса, у уларнинг ашрафларидандир. Улар одамлардан — бургутлар бошқа қушлардан афзал қилингани каби, кўм-кўк ўтлоқ атрофидаги жойлардан афзал қилингани каби — афзал қилинганлар. Қиёмат куни бўлганида: ‹Чорва ортидан юриш машғул қилиб қўймаган, Менинг Китобимни тиловат қилиб юрганлар қани?› дейилади. Бас, унга абадийлик ва неъмат берилади. Агар ота-онаси тоат узра вафот этган бўлса, уларнинг бошига мулк тожи қўйилади. Улар: ‹Эй Роббимиз, амалларимиз бунга етмаган эди-ку?› дейдилар. Уларга: ‹Ҳа, ўғлингиз Менинг Китобимни тиловат қилар эди› (дейилади)».