أَخْبَرَنَا أَبُو الْمُغِيرَةِ ، حَدَّثَتْنَا عَبْدَةُ ، عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ ، قَالَ : " اقْرَءُوا الْمُنَجِّيَةَ، وَهِيَ : ( الم تَنْزِيلُ )، فَإِنَّهُ بَلَغَنِي أَنَّ رَجُلًا كَانَ يَقْرَؤُهَا مَا يَقْرَأُ شَيْئًا غَيْرَهَا، وَكَانَ كَثِيرَ الْخَطَايَا، فَنَشَرَتْ جَنَاحَهَا عَلَيْهِ، وَقَالَتْ : رَبِّ اغْفِرْ لَهُ، فَإِنَّهُ كَانَ يُكْثِرُ قِرَاءَتِي، فَشَفَّعَهَا الرَّبُّ فِيهِ، وَقَالَ : اكْتُبُوا لَهُ بِكُلِّ خَطِيئَةٍ حَسَنَةً، وَارْفَعُوا لَهُ دَرَجَةً "
Xolid ibn Maʼdon (rahimahulloh) aytdi: «Najot beruvchini, yaʼni {Alif Lom Mim, Tanzil}ni oʻqinglar. Menga xabar yetishicha, koʻp gunoh qilgan bir kishi undan boshqa hech narsani oʻqimay, doim oʻshani oʻqir edi. (Qiyomatda) u sura oʻz qanotini uning ustiga yoydi va: ‹Ey Robbim, uni magʻfirat qil, chunki u meni koʻp oʻqir edi›, dedi. Shunda Robb taolo uni uning haqida shafoatchi qildi va: ‹Har bir gunohi oʻrniga unga bir yaxshilik yozinglar va uni bir daraja koʻtaringlar›, dedi».Холид ибн Маъдон (раҳимаҳуллоҳ) айтди: «Нажот берувчини, яъни {Алиф Лом Мим, Танзил}ни ўқинглар. Менга хабар етишича, кўп гуноҳ қилган бир киши ундан бошқа ҳеч нарсани ўқимай, доим ўшани ўқир эди. (Қиёматда) у сура ўз қанотини унинг устига ёйди ва: ‹Эй Роббим, уни мағфират қил, чунки у мени кўп ўқир эди›, деди. Шунда Робб таоло уни унинг ҳақида шафоатчи қилди ва: ‹Ҳар бир гуноҳи ўрнига унга бир яхшилик ёзинглар ва уни бир даража кўтаринглар›, деди».