أَخْبَرَنَا إِسْحَاق بْنُ عِيسَى ، حَدَّثَنَا فُلَيْحُ بْنُ سُلَيْمَانَ ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْحَارِثِ الْأَنْصَارِيِّ ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ، قَالَ : أَتَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِ يَعُودُهُ، وَجَدْوَلٌ يَجْرِي، فَقَالَ : " إِنْ كَانَ عِنْدَكُمْ مَاءٌ بَاتَ فِي الشَّنِّ، وَإِلَّا كَرَعْنَا "
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi: Nabiy ﷺ ansorlardan bir kishining oldiga uni yoʻqlab bordilar — (yaqinida) bir ariq oqib turardi. U zot: «Agar sizlarda meshda tunab qolgan suv boʻlsa (bering); boʻlmasa, ogʻiz bilan (ariqdan) ichamiz», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди: Набий ﷺ ансорлардан бир кишининг олдига уни йўқлаб бордилар — (яқинида) бир ариқ оқиб турарди. У зот: «Агар сизларда мешда тунаб қолган сув бўлса (беринг); бўлмаса, оғиз билан (ариқдан) ичамиз», дедилар.