أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ سَعِيدٍ ، حَدَّثَنَا شُعَيْبٌ هُوَ ابْنُ إِسْحَاق ، حَدَّثَنَا الْأَوْزَاعِيُّ ، حَدَّثَنِي أَبُو كَثِيرٍ ، حَدَّثَنِي أَبِي ، قَالَ : أَتَيْتُ أَبَا ذَرٍّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ وَهُوَ جَالِسٌ عِنْدَ الْجَمْرَةِ الْوُسْطَى، وَقَدْ اجْتَمَعَ النَّاسُ عَلَيْهِ يَسْتَفْتُونَهُ، فَأَتَاهُ رَجُلٌ فَوَقَفَ عَلَيْهِ، ثُمَّ قَالَ : أَلَمْ تُنْهَ عَنْ الْفُتْيَا؟ فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَيْهِ، فَقَالَ : " أَرَقِيبٌ أَنْتَ عَلَيَّ؟ لَوْ وَضَعْتُمْ الصَّمْصَامَةَ عَلَى هَذِهِ وَأَشَارَ إِلَى قَفَاهُ، ثُمَّ ظَنَنْتُ أَنِّي أُنْفِذُ كَلِمَةً سَمِعْتُهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبْلَ أَنْ تُجِيزُوا عَلَيَّ لَأَنْفَذْتُهَا "
Abu Kasirning otasi aytdi: Men Abu Zarr (roziyallohu anhu)ning oldiga keldim. U oʻrta jamra oldida oʻtirar, odamlar uning atrofiga toʻplanib, undan fatvo soʻrashar edi. Shunda bir kishi kelib, uning oldida toʻxtadi va: «Sen fatvo berishdan qaytarilmaganmiding?» dedi. U boshini unga koʻtarib: «Sen menga kuzatuvchimisan? Agar mana shu yerga — deb ensasiga ishora qildi — qilichni qoʻysangiz, soʻng men Rasululloh ﷺdan eshitgan bir kalimani sizlar meni oʻldirishdan avval yetkaza olaman deb oʻylasam, albatta uni yetkazgan boʻlardim», dedi.Абу Касирнинг отаси айтди: Мен Абу Зарр (розияллоҳу анҳу)нинг олдига келдим. У ўрта жамра олдида ўтирар, одамлар унинг атрофига тўпланиб, ундан фатво сўрашар эди. Шунда бир киши келиб, унинг олдида тўхтади ва: «Сен фатво беришдан қайтарилмаганмидинг?» деди. У бошини унга кўтариб: «Сен менга кузатувчимисан? Агар мана шу ерга — деб энсасига ишора қилди — қилични қўйсангиз, сўнг мен Расулуллоҳ ﷺдан эшитган бир калимани сизлар мени ўлдиришдан аввал етказа оламан деб ўйласам, албатта уни етказган бўлардим», деди.