أَخْبَرَنَا أَبُو نُعَيْمٍ ، حَدَّثَنَا الْمَسْعُودِيُّ ، عَنْ عَوْنٍ ، قَالَ : قَالَ عَبْدُ اللَّهِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ لِأَصْحَابِهِ حِينَ قَدِمُوا عَلَيْهِ : هَلْ تَجَالَسُونَ؟، قَالُوا : لَيْسَ نُتْرَكُ ذَاكَ، قَالَ : فَهَلْ تَزَاوَرُونَ؟، قَالُوا : نَعَمْ، يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ، إِنَّ الرَّجُلَ مِنَّا لَيَفْقِدُ أَخَاهُ، فَيَمْشِي فِي طَلَبِهِ إِلَى أَقْصَى الْكُوفَةِ حَتَّى يَلْقَاهُ، قَالَ : " فَإِنَّكُمْ لَنْ تَزَالُوا بِخَيْرٍ مَا فَعَلْتُمْ ذَلِكَ "
Avn aytdi: Abdulloh (roziyallohu anhu) huzuriga kelgan ashoblariga: «Bir-biringiz bilan oʻtirasizlarmi?» dedi. Ular: «Biz buni tark etmaymiz», dedilar. U: «Bir-biringizni ziyorat qilasizlarmi?» dedi. Ular: «Ha, ey Abu Abdurrahmon; bizdan bir kishi birodarini topa olmasa, uni izlab Kufaning eng chekkasigacha yurib boradi, toki uni uchratmaguncha», dedilar. U: «Sizlar shuni qilar ekansiz, doim yaxshilikda boʻlaverasiz», dedi.Авн айтди: Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу) ҳузурига келган ашобларига: «Бир-бирингиз билан ўтирасизларми?» деди. Улар: «Биз буни тарк этмаймиз», дедилар. У: «Бир-бирингизни зиёрат қиласизларми?» деди. Улар: «Ҳа, эй Абу Абдурраҳмон; биздан бир киши биродарини топа олмаса, уни излаб Куфанинг энг чеккасигача юриб боради, токи уни учратмагунча», дедилар. У: «Сизлар шуни қилар экансиз, доим яхшиликда бўлаверасиз», деди.