عَنْ أَبي سَعيدٍ الْخُدْريّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ عَن النَّبِيّ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ سَلَّمَ قَالَ : احْتَجَّتِ الجَنَّةُ والنَّارُ فَقَالتِ النَّارُ : فِيَّ الجَبَّارونَ والمُتكَبَّرونَ وَقَالتِ الجَنَّةُ : فِيّ ضُعَفاءُ النَّاسِ ومساكينُهُمْ فَقَضَى اللهُ بَيْنَهُما : إِنَّكِ الجَنَّةُ رَحْمَتِي أَرْحَمُ بِكِ مَنْ أَشاءُ، وإنكِ النارُ عذابي ، أُعَذِبُ بِكِ من أشاءُ ، وَلِكلَيْكُما عَلَيَّ مِلْؤُها (رواه مسلم (وكذلك البخاري والترمذي
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi, Nabiy ﷺ dedilar: «Jannat va doʻzax bahslashdi. Doʻzax: ‹Menda jabbor (zolim) va mutakabbir (kibrli)lar bor›, dedi. Jannat: ‹Menda odamlarning zaiflari va miskinlari bor›, dedi. Shunda Alloh ular oʻrtasida hukm chiqarib (aytdi): ‹Sen, jannat, Mening rahmatimsan; sen orqali Men xohlagan kishiga rahm qilaman. Sen, doʻzax, Mening azobimsan; sen orqali Men xohlagan kishini azoblayman. Har ikkovingni toʻldirish esa Mening zimmamdadir›». Buni Muslim rivoyat qilgan (shuningdek Buxoriy va Termiziy).