حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ حَبِيبِ بْنِ أَبِي الْعِشْرِينَ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، يُخْبِرُ أَنَّ رَجُلاً، أَصَابَهُ جُرْحٌ فِي رَأْسِهِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ ثُمَّ أَصَابَهُ احْتِلاَمٌ فَأُمِرَ بِالاِغْتِسَالِ فَاغْتَسَلَ فَكُزَّ فَمَاتَ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فَقَالَ " قَتَلُوهُ قَتَلَهُمُ اللَّهُ أَفَلَمْ يَكُنْ شِفَاءَ الْعِيِّ السُّؤَالُ " . قَالَ عَطَاءٌ وَبَلَغَنَا أَنَّ النَّبِيَّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَ " لَوْ غَسَلَ جَسَدَهُ وَتَرَكَ رَأْسَهُ حَيْثُ أَصَابَهُ الْجِرَاحُ " .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ zamonlarida bir kishining boshiga jarohat yetdi, soʻng u ehtilom boʻldi va unga gʻusl qilish buyurildi. U gʻusl qildi va shol boʻlib, vafot etdi. Bu xabar Nabiy ﷺga yetganda, u zot: «Ular uni oʻldirdilar, Alloh ularni halok qilsin! Bilmaslikning davosi soʻrash emasmidi?» dedilar. Ato aytdi: «Bizga yetishicha, Nabiy ﷺ: ‹Agar u badanini yuvib, jarohat yetgan boshini qoldirsa edi (kifoya qilardi)›, dedilar».Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ замонларида бир кишининг бошига жароҳат етди, сўнг у эҳтилом бўлди ва унга ғусл қилиш буюрилди. У ғусл қилди ва шол бўлиб, вафот этди. Бу хабар Набий ﷺга етганда, у зот: «Улар уни ўлдирдилар, Аллоҳ уларни ҳалок қилсин! Билмасликнинг давоси сўраш эмасмиди?» дедилар. Ато айтди: «Бизга етишича, Набий ﷺ: ‹Агар у баданини ювиб, жароҳат етган бошини қолдирса эди (кифоя қиларди)›, дедилар».