حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَاصِمٍ الأَنْطَاكِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ شُعَيْبٍ، أَخْبَرَنِي الأَوْزَاعِيُّ، أَنَّهُ بَلَغَهُ عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، قَالَ أَصَابَ رَجُلاً جُرْحٌ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ احْتَلَمَ فَأُمِرَ بِالاِغْتِسَالِ فَاغْتَسَلَ فَمَاتَ فَبَلَغَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " قَتَلُوهُ قَتَلَهُمُ اللَّهُ أَلَمْ يَكُنْ شِفَاءُ الْعِيِّ السُّؤَالَ " .
Nasr ibn Osim al-Antokiy bizga shunday dedi: Muhammad ibn Shuʼayb bizga aytdi: al-Avzoiy menga xabar berdiki, unga Ato ibn Abu Robohdan yetib kelibdi, u Abdulloh ibn Abbosning shunday deganini eshitibdi: Rasululloh ﷺ ning zamonlarida bir kishiga jarohat yetdi. Soʻng u ehtilom boʻldi va unga gʻusl qilish buyurildi. U gʻusl qildi va vafot etdi. Bu xabar Rasululloh ﷺ ga yetganda, u zot: «Ular uni oʻldiribdilar, Alloh ularni oʻldirsin! Jaholatning shifosi soʻrash emasmidi?!» dedilar.Наср ибн Осим ал-Антокий бизга шундай деди: Муҳаммад ибн Шуъайб бизга айтди: ал-Авзоий менга хабар бердики, унга Ато ибн Абу Робоҳдан етиб келибди, у Абдуллоҳ ибн Аббоснинг шундай деганини эшитибди: Расулуллоҳ ﷺ нинг замонларида бир кишига жароҳат етди. Сўнг у эҳтилом бўлди ва унга ғусл қилиш буюрилди. У ғусл қилди ва вафот этди. Бу хабар Расулуллоҳ ﷺ га етганда, у зот: «Улар уни ўлдирибдилар, Аллоҳ уларни ўлдирсин! Жаҳолатнинг шифоси сўраш эмасмиди?!» дедилар.