حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ سَلَمَةَ النَّيْسَابُورِيُّ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ، قَالَ ذَكَرَ طَلْحَةُ بْنُ نَافِعٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ تَزَوَّجَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ امْرَأَةً مِنْ بَلْعِجْلاَنَ فَدَخَلَ بِهَا فَبَاتَ عِنْدَهَا فَلَمَّا أَصْبَحَ قَالَ مَا وَجَدْتُهَا عَذْرَاءَ فَرُفِعَ شَأْنُهَا إِلَى النَّبِيِّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فَدَعَا الْجَارِيَةَ فَسَأَلَهَا فَقَالَتْ بَلَى قَدْ كُنْتُ عَذْرَاءَ . فَأَمَرَ بِهِمَا فَتَلاَعَنَا وَأَعْطَاهَا الْمَهْرَ .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Ansorlardan bir kishi Balʼijlon qabilasidan boʻlgan bir ayolga uylandi. U ayolining oldiga kirib, uning huzurida tunadi. Tong otganda: «Men uni bokira topmadim», dedi. Uning ishi Nabiy ﷺga koʻtarildi. U zot qizni chaqirib, undan soʻradilar. Qiz: «Yoʻq, men bokira edim», dedi. Shunda u zot ular ikkoviga buyurdilar, ular liʼon qilishdi va u zot ayolga mahrini berdilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Ансорлардан бир киши Балъижлон қабиласидан бўлган бир аёлга уйланди. У аёлининг олдига кириб, унинг ҳузурида тунади. Тонг отганда: «Мен уни бокира топмадим», деди. Унинг иши Набий ﷺга кўтарилди. У зот қизни чақириб, ундан сўрадилар. Қиз: «Йўқ, мен бокира эдим», деди. Шунда у зот улар икковига буюрдилар, улар лиъон қилишди ва у зот аёлга маҳрини бердилар.