حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ الْعَبْدِيُّ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي عَرُوبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ سِنَانِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ ذُؤَيْبًا الْخُزَاعِيَّ، حَدَّثَ أَنَّ النَّبِيَّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ كَانَ يَبْعَثُ مَعَهُ بِالْبُدْنِ ثُمَّ يَقُولُ " إِذَا عَطِبَ مِنْهَا شَىْءٌ فَخَشِيتَ عَلَيْهِ مَوْتًا فَانْحَرْهَا ثُمَّ اغْمِسْ نَعْلَهَا فِي دَمِهَا ثُمَّ اضْرِبْ صَفْحَتَهَا وَلاَ تَطْعَمْ مِنْهَا أَنْتَ وَلاَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ رُفْقَتِكَ " .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Zuʼayb al-Xuzoiy (roziyallohu anhu) rivoyat qilishicha, Nabiy ﷺ u bilan birga qurbonlik tuyalarini joʻnatar va soʻng: «Agar ulardan biri holdan toysa va uning oʻlib qolishidan qoʻrqsang, uni soʻyib qoʻygin, soʻng uning boshmogʻini qoniga botirib, yon tomoniga urib qoʻygin. Ammo undan na oʻzing, na hamrohlaringdan biror kishi yemasin», der edilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Зуъайб ал-Хузоий (розияллоҳу анҳу) ривоят қилишича, Набий ﷺ у билан бирга қурбонлик туяларини жўнатар ва сўнг: «Агар улардан бири ҳолдан тойса ва унинг ўлиб қолишидан қўрқсанг, уни сўйиб қўйгин, сўнг унинг бошмоғини қонига ботириб, ён томонига уриб қўйгин. Аммо ундан на ўзинг, на ҳамроҳларингдан бирор киши емасин», дер эдилар.