حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ مَعْقِلِ بْنِ يَسَارٍ، قَالَ بَيْنَمَا هُوَ يَتَغَدَّى إِذْ سَقَطَتْ مِنْهُ لُقْمَةٌ فَتَنَاوَلَهَا فَأَمَاطَ مَا كَانَ فِيهَا مِنْ أَذًى فَأَكَلَهَا فَتَغَامَزَ بِهِ الدَّهَاقِينُ فَقِيلَ أَصْلَحَ اللَّهُ الأَمِيرَ إِنَّ هَؤُلاَءِ الدَّهَاقِينَ يَتَغَامَزُونَ مِنْ أَخْذِكَ اللُّقْمَةَ وَبَيْنَ يَدَيْكَ هَذَا الطَّعَامُ . قَالَ إِنِّي لَمْ أَكُنْ لأَدَعَ مَا سَمِعْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ لِهَذِهِ الأَعَاجِمِ إِنَّا كُنَّا نَأْمُرُ أَحَدَنَا إِذَا سَقَطَتْ لُقْمَتُهُ أَنْ يَأْخُذَهَا فَيُمِيطَ مَا كَانَ فِيهَا مِنْ أَذًى وَيَأْكُلَهَا وَلاَ يَدَعَهَا لِلشَّيْطَانِ .
Maʼqil ibn Yasor (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U tushlik qilib oʻtirganida, undan bir luqma tushib ketdi. U uni olib, undagi kirni tozaladi-da, yedi. Shunda dehqonlar bir-birlariga koʻz qisishdi va: «Alloh amirni obod qilsin, oldingizda shuncha taom turgani holda yerdan luqmani olganingiz uchun bu dehqonlar bir-birlariga koʻz qisishmoqda», deyildi. U: «Men Rasululloh ﷺdan eshitgan narsamni bu ajamlar uchun tark etmasman. Biz birimizdan luqmasi tushib ketsa, uni olib, undagi kirni tozalab yeyishni va uni shaytonga qoldirmaslikni buyurar edik», dedi.Маъқил ибн Ясор (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У тушлик қилиб ўтирганида, ундан бир луқма тушиб кетди. У уни олиб, ундаги кирни тозалади-да, еди. Шунда деҳқонлар бир-бирларига кўз қисишди ва: «Аллоҳ амирни обод қилсин, олдингизда шунча таом тургани ҳолда ердан луқмани олганингиз учун бу деҳқонлар бир-бирларига кўз қисишмоқда», дейилди. У: «Мен Расулуллоҳ ﷺдан эшитган нарсамни бу ажамлар учун тарк этмасман. Биз биримиздан луқмаси тушиб кетса, уни олиб, ундаги кирни тозалаб ейишни ва уни шайтонга қолдирмасликни буюрар эдик», деди.