حَدَّثَنَا الْعَبَّاسُ بْنُ الْوَلِيدِ الدِّمَشْقِيُّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ عَطَاءٍ الْجَزَرِيُّ، حَدَّثَنَا مَسْلَمَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْجُهَنِيُّ، عَنْ عَمِّهِ أَبِي مَشْجَعَةَ، عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ، قَالَ مَا دُعِيَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ إِلَى لَحْمٍ قَطُّ إِلاَّ أَجَابَ وَلاَ أُهْدِيَ لَهُ لَحْمٌ قَطُّ إِلاَّ قَبِلَهُ .
Abud-Dardo (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ goʻsht (taomiga) hech qachon taklif qilinsalar, albatta ijobat qilardilar va u zotga hech qachon goʻsht hadya qilinsa, albatta uni qabul qilardilar».Абуд-Дардо (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ гўшт (таомига) ҳеч қачон таклиф қилинсалар, албатта ижобат қилардилар ва у зотга ҳеч қачон гўшт ҳадя қилинса, албатта уни қабул қилардилар».