حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي عَرُوبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ الْغَطَفَانِيِّ، عَنْ مَعْدَانَ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ الْيَعْمُرِيِّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَامَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ خَطِيبًا فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّكُمْ تَأْكُلُونَ شَجَرَتَيْنِ لاَ أُرَاهُمَا إِلاَّ خَبِيثَتَيْنِ هَذَا الثُّومُ وَهَذَا الْبَصَلُ وَلَقَدْ كُنْتُ أَرَى الرَّجُلَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يُوجَدُ رِيحُهُ مِنْهُ فَيُؤْخَذُ بِيَدِهِ حَتَّى يُخْرَجَ بِهِ إِلَى الْبَقِيعِ فَمَنْ كَانَ آكِلَهُمَا لاَ بُدَّ فَلْيُمِتْهُمَا طَبْخًا .
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U kishi juma kuni xutba oʻqish uchun turib, Allohga hamdu sano aytdilar, soʻng: «Ey odamlar! Sizlar men xabis deb bilgan ikki oʻsimlikni yeyapsizlar. Bu sarimsoq va bu piyozdir. Men Rasululloh ﷺ zamonlarida bir kishidan bularning hidi kelsa, uni qoʻlidan ushlab, Baqiʼga chiqarib qoʻyilar edi, deb koʻrardim. Kim bularni yesa, ularni yaxshilab pishirib olsin», dedilar.Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У киши жума куни хутба ўқиш учун туриб, Аллоҳга ҳамду сано айтдилар, сўнг: «Эй одамлар! Сизлар мен хабис деб билган икки ўсимликни еяпсизлар. Бу саримсоқ ва бу пиёздир. Мен Расулуллоҳ ﷺ замонларида бир кишидан буларнинг ҳиди келса, уни қўлидан ушлаб, Бақиъга чиқариб қўйилар эди, деб кўрардим. Ким буларни еса, уларни яхшилаб пишириб олсин», дедилар.