حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَفَّانُ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، أَنْبَأَنَا سِمَاكُ بْنُ حَرْبٍ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ الْحَضْرَمِيِّ، عَنْ طَارِقِ بْنِ سُوَيْدٍ الْحَضْرَمِيِّ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ بِأَرْضِنَا أَعْنَابًا نَعْتَصِرُهَا فَنَشْرَبُ مِنْهَا قَالَ " لاَ " . فَرَاجَعْتُهُ قُلْتُ إِنَّا نَسْتَشْفِي بِهِ لِلْمَرِيضِ . قَالَ " إِنَّ ذَلِكَ لَيْسَ بِشِفَاءٍ وَلَكِنَّهُ دَاءٌ " .
Toriq ibn Suvayd al-Hazramiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Ey Rasululloh, bizning yurtimizda uzumlar bor, biz ularni siqib, (sharobini) ichamiz», dedim. U zot: «Yoʻq», dedilar. Men yana qaytarib: «Biz u bilan bemorni davolaymiz», dedim. U zot: «Albatta, u shifo emas, balki kasallikdir», dedilar.Ториқ ибн Сувайд ал-Ҳазрамий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Эй Расулуллоҳ, бизнинг юртимизда узумлар бор, биз уларни сиқиб, (шаробини) ичамиз», дедим. У зот: «Йўқ», дедилар. Мен яна қайтариб: «Биз у билан беморни даволаймиз», дедим. У зот: «Албатта, у шифо эмас, балки касалликдир», дедилар.