حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ بَهْرَامَ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ الأَشْجَعِيُّ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ لَدَغَتْ عَقْرَبٌ رَجُلاً فَلَمْ يَنَمْ لَيْلَتَهُ فَقِيلَ لِلنَّبِيِّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ إِنَّ فُلاَنًا لَدَغَتْهُ عَقْرَبٌ فَلَمْ يَنَمْ لَيْلَتَهُ . فَقَالَ " أَمَا إِنَّهُ لَوْ قَالَ حِينَ أَمْسَى أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّاتِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ - مَا ضَرَّهُ لَدْغُ عَقْرَبٍ حَتَّى يُصْبِحَ " .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) shunday dedi: Bir kishini chayon chaqib, u tuni bilan uxlay olmadi. Paygʻambar ﷺga: «Falon kishini chayon chaqib, u tuni bilan uxlay olmadi», deyildi. U zot: «Agar u kechqurun kirganda: ‹Auzu bikalimatillohit-tommati min sharri ma xalaq (Allohning barcha maxluqotlari yomonligidan Uning benuqson kalomlaridan panoh tilayman)›, deganida edi, tongga qadar chayon chaqishi unga zarar yetkazmas edi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) шундай деди: Бир кишини чаён чақиб, у туни билан ухлай олмади. Пайғамбар ﷺга: «Фалон кишини чаён чақиб, у туни билан ухлай олмади», дейилди. У зот: «Агар у кечқурун кирганда: ‹Аузу бикалиматиллоҳит-томмати мин шарри ма халақ (Аллоҳнинг барча махлуқотлари ёмонлигидан Унинг бенуқсон каломларидан паноҳ тилайман)›, деганида эди, тонгга қадар чаён чақиши унга зарар етказмас эди», дедилар.