حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ حُمَيْدِ بْنِ كَاسِبٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ نُعَيْمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْمُجْمِرِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ طِخْفَةَ الْغِفَارِيِّ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ مَرَّ بِيَ النَّبِيُّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ وَأَنَا مُضْطَجِعٌ عَلَى بَطْنِي فَرَكَضَنِي بِرِجْلِهِ وَقَالَ " يَا جُنَيْدِبُ إِنَّمَا هَذِهِ ضِجْعَةُ أَهْلِ النَّارِ " .
Abu Zar (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ men qornim ustida yotgan holimda yonimdan oʻtdilar-da, oyoqlari bilan meni turtib: «Ey Junaydib, bu doʻzax ahlining yotishidir», dedilar.Абу Зар (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ мен қорним устида ётган ҳолимда ёнимдан ўтдилар-да, оёқлари билан мени туртиб: «Эй Жунайдиб, бу дўзах аҳлининг ётишидир», дедилар.