حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، عَنْ عَمَّارِ بْنِ رُزَيْقٍ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الأَغَرِّ أَبِي مُسْلِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، وَأَبِي، سَعِيدٍ يَشْهَدَانِ بِهِ عَلَى النَّبِيِّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَ " مَا جَلَسَ قَوْمٌ مَجْلِسًا يَذْكُرُونَ اللَّهَ فِيهِ إِلاَّ حَفَّتْهُمُ الْمَلاَئِكَةُ وَتَغَشَّتْهُمُ الرَّحْمَةُ وَتَنَزَّلَتْ عَلَيْهِمُ السَّكِينَةُ وَذَكَرَهُمُ اللَّهُ فِيمَنْ عِنْدَهُ " .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Qanday bir qavm oʻtirib, u yerda Allohni zikr qilsalar, albatta farishtalar ularni oʻrab oladi, rahmat ularni qoplab oladi, ularga sakiynat (osoyishtalik) nozil boʻladi va Alloh ularni Oʻz huzuridagilar orasida zikr qiladi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Қандай бир қавм ўтириб, у ерда Аллоҳни зикр қилсалар, албатта фаришталар уларни ўраб олади, раҳмат уларни қоплаб олади, уларга сакийнат (осойишталик) нозил бўлади ва Аллоҳ уларни Ўз ҳузуридагилар орасида зикр қилади», дедилар.