حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ عَيَّاشٍ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ أَبِي الْمُغِيرَةِ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ كَانَ فِي لِسَانِي ذَرَبٌ عَلَى أَهْلِي وَكَانَ لاَ يَعْدُوهُمْ إِلَى غَيْرِهِمْ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فَقَالَ " أَيْنَ أَنْتَ مِنَ الاِسْتِغْفَارِ تَسْتَغْفِرُ اللَّهَ فِي الْيَوْمِ سَبْعِينَ مَرَّةً " .
Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: «Ahlimga nisbatan tilimda oʻtkirlik bor edi, lekin bu ulardan boshqasiga oʻtmasdi. Buni Paygʻambar ﷺga aytgan edim, u zot: ‹Istigʻfordan qayerdasan? Allohdan bir kunda yetmish marta magʻfirat soʻra›, dedilar».Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У айтди: «Аҳлимга нисбатан тилимда ўткирлик бор эди, лекин бу улардан бошқасига ўтмасди. Буни Пайғамбар ﷺга айтган эдим, у зот: ‹Истиғфордан қаердасан? Аллоҳдан бир кунда етмиш марта мағфират сўра›, дедилар».