حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا خَالِي، يَعْلَى عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِي الشَّعْثَاءِ، قَالَ قِيلَ لاِبْنِ عُمَرَ إِنَّا نَدْخُلُ عَلَى أُمَرَائِنَا فَنَقُولُ الْقَوْلَ فَإِذَا خَرَجْنَا قُلْنَا غَيْرَهُ . قَالَ كُنَّا نَعُدُّ ذَلِكَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ النِّفَاقَ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Unga: ‹Biz amirlarimiz oldiga kiramiz-da, bir soʻzni aytamiz, chiqib ketganimizdan keyin esa boshqa soʻzni aytamiz›, deyildi. U: ‹Biz buni Rasululloh ﷺ davrida munofiqlik deb hisoblardik›, dedi.»Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Унга: ‹Биз амирларимиз олдига кирамиз-да, бир сўзни айтамиз, чиқиб кетганимиздан кейин эса бошқа сўзни айтамиз›, дейилди. У: ‹Биз буни Расулуллоҳ ﷺ даврида мунофиқлик деб ҳисоблардик›, деди.»