Navvos ibn Samʼon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U shunday dedi: Rasululloh ﷺ bir kuni ertalab Dajjolni zikr qildilar. U haqda gapirar ekan, ovozlarini goh pasaytirdilar, goh koʻtardilar, hatto biz uni xurmozor ichida (yaqinda) deb oʻyladik. Kechqurun Rasululloh ﷺ oldiga qaytib borganimizda, u kishi bizdagi bu holatni bildilar-da: «Nima boʻldi sizlarga?» dedilar. Biz: «Yo Rasululloh, ertalab Dajjolni zikr qildingiz, u haqda goh pasaytirib, goh koʻtarib gapirdingiz, hatto biz uni xurmozor ichida deb oʻyladik», dedik. U: «Dajjoldan boshqa narsa men uchun sizlar haqingizda qoʻrqinchliroqdir. Agar u men sizlarning oranglizda ekanimda chiqsa, men uning ustidan sizlar oʻrningizga hujjat bilan gʻolib kelaman. Agar u men yoʻgimda chiqsa, har kishi oʻzini oʻzi himoya qiluvchidir, Alloh esa har bir musulmon ustidan mening oʻrnimga qoʻrigʻuvchidir. U jingalak sochli, koʻzi (chiqib) turgan bir yigitdir. Men uni Abdul Uzzo ibn Qatanga oʻxshataman. Sizlardan kim uni koʻrsa, unga Kahf surasining boshini oʻqisin. U Shom bilan Iroq oʻrtasidagi yoʻldan chiqadi. Oʻngga ham, chapga ham buzgʻunchilik qiladi. Ey Allohning bandalari, sobit turinglar!» dedilar. Biz: «Yo Rasululloh, uning yer yuzida turishi qancha boʻladi?» dedik. U: «Qirq kun. Bir kuni bir yildek, bir kuni bir oydek, bir kuni bir haftadek, qolgan kunlari esa sizlarning kunlaringizdek boʻladi», dedilar. Biz: «Yo Rasululloh, bir yildek boʻlgan oʻsha kunda bizga bir kunlik namoz kifoya qiladimi?» dedik. U: «Yoʻq, uni oʻlchab, chamalab (namoz vaqtlarini) belgilaysizlar», dedilar. Biz: «Yo Rasululloh, uning yer yuzida yurishi qanday tez boʻladi?» dedik. U: «Shamol quvib borayotgan yomgʻirdek», dedilar. Soʻng: «U bir qavmga keladi, ularni (oʻziga) chaqiradi, ular unga iymon keltiradilar. U osmonga yomgʻir yogʻdirishni buyuradi, u yomgʻir yogʻadi; yerga oʻsimlik undirishni buyuradi, u undiradi. Ularning molu jonivorlari boʻlardan bogʻilib, yelinlari toʻlib, qorinlari koʻpirib qaytadi. Soʻng u boshqa qavmga keladi, ularni chaqiradi, ular uning soʻzini rad qiladilar. U ulardan qaytib ketadi, ular qurgʻoqchilikda qolib, qoʻllarida hech narsa boʻlmaydi. Soʻng u bir vayronadan oʻtib: ‹Xazinalaringni chiqar!› deydi. U yurib ketadi, xazinalar asalari beklaridek uning orqasidan ergashadi. Soʻng u yosh, baquvvat bir kishini chaqirib, uni qilich bilan bir urib, ikki boʻlakka boʻlib, nishonni otganchalik masofaga tashlaydi. Keyin uni chaqiradi, u yuzi porlab, kulib qaytib keladi. Ular shu holatda turganlarida, Alloh Iyso ibn Maryamni yuboradi. U Damashqning sharqidagi oq minora oldiga, ikki dona zaʼfaronrang kiyimda, kaftlarini ikki farishta qanoti ustiga qoʻygan holda tushadi. Boshini engashtirsa, (suv) tomadi, koʻtarsa, undan durga oʻxshagan marvarid tushib turadi. Uning nafasi hidini kofir sezib, oʻlmay qolmaydi, uning nafasi koʻzi yetgan joyga yetadi. U Dajjolni izlab, uni Lud eshigi oldida topib, oʻldiradi. Soʻng Allohning paygʻambari Iyso Alloh (dushmandan) saqlagan bir qavmning oldiga keladi, ularning yuzlarini siypaydi va ularga jannatdagi darajalarini soʻzlab beradi. Ular shu holatda turganlarida, Alloh unga vahiy qiladi: ‹Ey Iyso, Men bir bandalarimni chiqardimki, ularga qarshi jang qilishga hech kimning kuchi yetmaydi. Bandalarimni Tur togʻiga (olib) himoyaga ol›. Alloh Yaʼjuj va Maʼjujni chiqaradi, ular Alloh aytganidek {har bir balandlikdan yugurib tushadilar}. Ularning avvalgilari Tabariya koʻliga oʻtib, undagi suvni ichadilar; soʻng oxirgilari oʻtib: ‹Bir vaqtlar bu yerda suv bor edi›, deydilar. Allohning paygʻambari Iyso va uning ashoblari (qamalda qoladilar), hatto ulardan biri uchun bir hoʻkiz boshi bugun sizlardan biringiz uchun yuz dinordan yaxshiroq boʻladi. Allohning paygʻambari Iyso va uning ashoblari Allohga iltijo qiladilar, Alloh ularning (Yaʼjuj-Maʼjujning) boʻyinlariga qurtni yuboradi, ular bir jonning oʻlgani kabi qirilib ketadilar. Allohning paygʻambari Iyso va uning ashoblari (togʻdan) tushadilar, bir qarich joy topmaydilarki, unda ularning yogʻi, sasigʻi va qonlari toʻlmagan boʻlsin. Ular Alloh subhonahuga iltijo qiladilar, Alloh ularga tuya boʻyinlariga oʻxshagan qushlarni yuboradi, u qushlar ularni koʻtarib, Alloh xohlagan joyga tashlaydi. Soʻng Alloh ularga yomgʻir yuboradi, undan na loy uy, na jun (chodir) himoya qila oladi; u yerni yuvib, uni koʻzguga oʻxshatib qoldiradi. Soʻng yerga: ‹Mevangni undir va barakangni qaytar!› deb aytiladi. Oʻsha kuni bir jamoa bir dona anordan yeb toʻyadilar va uning poʻstlogʻi ostida soya qiladilar. Alloh sutda baraka beradi, hatto bir sogʻin tuya bir jamoa odamga kifoya qiladi, bir sogʻin sigir bir qabilaga, bir sogʻin qoʻy esa bir urugʻga kifoya qiladi. Ular shu holatda turganlarida, Alloh ularga yoqimli bir shamol yuboradi, u ularning qoʻltiqlari ostidan ushlab, har bir musulmonning jonini oladi. Qolgan odamlar eshaklar juftlashganidek och-ochiq juftlashib qoladilar. Qiyomat oʻshalar ustiga qoim boʻladi», dedilar.Наввос ибн Самъон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У шундай деди: Расулуллоҳ ﷺ бир куни эрталаб Дажжолни зикр қилдилар. У ҳақда гапирар экан, овозларини гоҳ пасайтирдилар, гоҳ кўтардилар, ҳатто биз уни хурмозор ичида (яқинда) деб ўйладик. Кечқурун Расулуллоҳ ﷺ олдига қайтиб борганимизда, у киши биздаги бу ҳолатни билдилар-да: «Нима бўлди сизларга?» дедилар. Биз: «Ё Расулуллоҳ, эрталаб Дажжолни зикр қилдингиз, у ҳақда гоҳ пасайтириб, гоҳ кўтариб гапирдингиз, ҳатто биз уни хурмозор ичида деб ўйладик», дедик. У: «Дажжолдан бошқа нарса мен учун сизлар ҳақингизда қўрқинчлироқдир. Агар у мен сизларнинг оранглизда эканимда чиқса, мен унинг устидан сизлар ўрнингизга ҳужжат билан ғолиб келаман. Агар у мен йўгимда чиқса, ҳар киши ўзини ўзи ҳимоя қилувчидир, Аллоҳ эса ҳар бир мусулмон устидан менинг ўрнимга қўриғувчидир. У жингалак сочли, кўзи (чиқиб) турган бир йигитдир. Мен уни Абдул Уззо ибн Қатанга ўхшатаман. Сизлардан ким уни кўрса, унга Каҳф сурасининг бошини ўқисин. У Шом билан Ироқ ўртасидаги йўлдан чиқади. Ўнгга ҳам, чапга ҳам бузғунчилик қилади. Эй Аллоҳнинг бандалари, собит туринглар!» дедилар. Биз: «Ё Расулуллоҳ, унинг ер юзида туриши қанча бўлади?» дедик. У: «Қирқ кун. Бир куни бир йилдек, бир куни бир ойдек, бир куни бир ҳафтадек, қолган кунлари эса сизларнинг кунларингиздек бўлади», дедилар. Биз: «Ё Расулуллоҳ, бир йилдек бўлган ўша кунда бизга бир кунлик намоз кифоя қиладими?» дедик. У: «Йўқ, уни ўлчаб, чамалаб (намоз вақтларини) белгилайсизлар», дедилар. Биз: «Ё Расулуллоҳ, унинг ер юзида юриши қандай тез бўлади?» дедик. У: «Шамол қувиб бораётган ёмғирдек», дедилар. Сўнг: «У бир қавмга келади, уларни (ўзига) чақиради, улар унга иймон келтирадилар. У осмонга ёмғир ёғдиришни буюради, у ёмғир ёғади; ерга ўсимлик ундиришни буюради, у ундиради. Уларнинг молу жониворлари бўлардан боғилиб, елинлари тўлиб, қоринлари кўпириб қайтади. Сўнг у бошқа қавмга келади, уларни чақиради, улар унинг сўзини рад қиладилар. У улардан қайтиб кетади, улар қурғоқчиликда қолиб, қўлларида ҳеч нарса бўлмайди. Сўнг у бир вайронадан ўтиб: ‹Хазиналарингни чиқар!› дейди. У юриб кетади, хазиналар асалари бекларидек унинг орқасидан эргашади. Сўнг у ёш, бақувват бир кишини чақириб, уни қилич билан бир уриб, икки бўлакка бўлиб, нишонни отганчалик масофага ташлайди. Кейин уни чақиради, у юзи порлаб, кулиб қайтиб келади. Улар шу ҳолатда турганларида, Аллоҳ Ийсо ибн Марямни юборади. У Дамашқнинг шарқидаги оқ минора олдига, икки дона заъфаронранг кийимда, кафтларини икки фаришта қаноти устига қўйган ҳолда тушади. Бошини энгаштирса, (сув) томади, кўтарса, ундан дурга ўхшаган марварид тушиб туради. Унинг нафаси ҳидини кофир сезиб, ўлмай қолмайди, унинг нафаси кўзи етган жойга етади. У Дажжолни излаб, уни Луд эшиги олдида топиб, ўлдиради. Сўнг Аллоҳнинг пайғамбари Ийсо Аллоҳ (душмандан) сақлаган бир қавмнинг олдига келади, уларнинг юзларини сийпайди ва уларга жаннатдаги даражаларини сўзлаб беради. Улар шу ҳолатда турганларида, Аллоҳ унга ваҳий қилади: ‹Эй Ийсо, Мен бир бандаларимни чиқардимки, уларга қарши жанг қилишга ҳеч кимнинг кучи етмайди. Бандаларимни Тур тоғига (олиб) ҳимояга ол›. Аллоҳ Яъжуж ва Маъжужни чиқаради, улар Аллоҳ айтганидек {ҳар бир баландликдан югуриб тушадилар}. Уларнинг аввалгилари Табария кўлига ўтиб, ундаги сувни ичадилар; сўнг охиргилари ўтиб: ‹Бир вақтлар бу ерда сув бор эди›, дейдилар. Аллоҳнинг пайғамбари Ийсо ва унинг ашоблари (қамалда қоладилар), ҳатто улардан бири учун бир ҳўкиз боши бугун сизлардан бирингиз учун юз динордан яхшироқ бўлади. Аллоҳнинг пайғамбари Ийсо ва унинг ашоблари Аллоҳга илтижо қиладилар, Аллоҳ уларнинг (Яъжуж-Маъжужнинг) бўйинларига қуртни юборади, улар бир жоннинг ўлгани каби қирилиб кетадилар. Аллоҳнинг пайғамбари Ийсо ва унинг ашоблари (тоғдан) тушадилар, бир қарич жой топмайдиларки, унда уларнинг ёғи, сасиғи ва қонлари тўлмаган бўлсин. Улар Аллоҳ субҳонаҳуга илтижо қиладилар, Аллоҳ уларга туя бўйинларига ўхшаган қушларни юборади, у қушлар уларни кўтариб, Аллоҳ хоҳлаган жойга ташлайди. Сўнг Аллоҳ уларга ёмғир юборади, ундан на лой уй, на жун (чодир) ҳимоя қила олади; у ерни ювиб, уни кўзгуга ўхшатиб қолдиради. Сўнг ерга: ‹Мевангни ундир ва баракангни қайтар!› деб айтилади. Ўша куни бир жамоа бир дона анордан еб тўядилар ва унинг пўстлоғи остида соя қиладилар. Аллоҳ сутда барака беради, ҳатто бир соғин туя бир жамоа одамга кифоя қилади, бир соғин сигир бир қабилага, бир соғин қўй эса бир уруғга кифоя қилади. Улар шу ҳолатда турганларида, Аллоҳ уларга ёқимли бир шамол юборади, у уларнинг қўлтиқлари остидан ушлаб, ҳар бир мусулмоннинг жонини олади. Қолган одамлар эшаклар жуфтлашганидек оч-очиқ жуфтлашиб қоладилар. Қиёмат ўшалар устига қоим бўлади», дедилар.