Abu Umoma al-Bohiliy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U shunday dedi: Rasululloh ﷺ bizga xutba qildilar, xutbalarining koʻp qismi bizga Dajjol haqida soʻzlab bergan va undan ogohlantirgan hadis edi. Aytgan soʻzlaridan biri shu edi: «Alloh Odam zurriyotini yaratganidan beri yer yuzida Dajjol fitnasidan kattaroq fitna boʻlgan emas. Alloh birorta paygʻambarni yuborsa, albatta ummatini Dajjoldan ogohlantirgan. Men paygʻambarlarning oxirgisiman, sizlar ummatlarning oxirisiz. U albatta oranglizda chiqadi. Agar u men sizlarning oranglizda ekanimda chiqsa, men har bir musulmon uchun (uning ustidan) hujjatman. Agar u mendan keyin chiqsa, har kishi oʻzini oʻzi himoya qiluvchidir, Alloh esa har bir musulmon ustidan mening oʻrnimga qoʻrigʻuvchidir. U Shom bilan Iroq oʻrtasidagi yoʻldan chiqadi, oʻngga ham, chapga ham buzgʻunchilik qiladi. Ey Allohning bandalari! Ey odamlar! Sobit turinglar! Men uni sizlarga mendan avvalgi hech bir paygʻambar sifatlab bermagan sifat bilan sifatlab beraman. U avval: ‹Men paygʻambarman›, deydi — mendan keyin paygʻambar yoʻq. Soʻng ikkinchi bor: ‹Men Rabbingizman›, deydi. Holbuki, sizlar oʻlmaguningizcha Rabbingizni koʻrmaysizlar. U koʻzi koʻrdir, Rabbingiz esa koʻzi koʻr emas. Uning ikki koʻzi orasiga ‹kofir› deb yozilgan boʻladi, uni har bir moʻmin — xat biladigan ham, bilmaydigani ham — oʻqiydi. Uning fitnalaridan biri shuki, uning yonida jannat va doʻzax boʻladi. Uning doʻzaxi — jannat, jannati esa — doʻzaxdir. Kim uning doʻzaxi bilan imtihon qilinsa, Allohdan yordam soʻrasin va Kahfning boshini oʻqisin, shunda u (oʻt) unga Ibrohimga oʻt salqin va salomat boʻlganidek salqin va salomat boʻladi. Uning fitnalaridan biri shuki, u bir badaviyga: ‹Aytchi, agar men senga otang va onangni tiriltirib bersam, mening Rabbing ekanimga guvohlik berasanmi?› deydi. U: ‹Ha›, deydi. Shunda ikki shayton uning otasi va onasi qiyofasida namoyon boʻlib: ‹Ey oʻgʻlim, unga ergash, u sening Rabbingdir›, deydilar. Uning fitnalaridan biri shuki, u bir kishini oʻldirib, arra bilan tilib, ikki boʻlak qilib tashlaydi, soʻng: ‹Manavu bandamga qaranglar, men hozir uni tiriltiraman, keyin u Mendan boshqa Rabbi bor deb daʼvo qiladi›, deydi. Alloh uni tiriltiradi, u xabis (Dajjol) unga: ‹Rabbing kim?› deydi. U: ‹Rabbim — Alloh, sen esa Allohning dushmanisan, sen Dajjolsan. Allohga qasamki, men seni bugungidan koʻra hech qachon aniqroq bilmaganman›, deydi». Abu Rofiʼning hadisiga qaytib, u shunday dedi: «Uning fitnalaridan biri shuki, u osmonga yomgʻir yogʻdirishni buyuradi, u yogʻadi; yerga oʻsimlik undirishni buyuradi, u undiradi. Uning fitnalaridan biri shuki, u bir qavmning oldidan oʻtadi, ular uni yolgʻonchi qiladilar, shunda ularning bironta choruvasi qolmay halok boʻladi. Uning fitnalaridan biri shuki, u bir qavmning oldidan oʻtadi, ular uni tasdiqlaydilar, shunda u osmonga yomgʻir yogʻdirishni buyuradi, u yogʻadi; yerga oʻsimlik undirishni buyuradi, u undiradi, hatto ularning chorvalari oʻsha kuni eng semiz, eng katta, qorinlari eng toʻla va yelinlari eng sutli holda qaytadi. U yer yuzida bosmagan va uni egallamagan bir joy qoldirmaydi, faqat Makka va Madinadan boshqa. U bu ikki shaharning bironta yoʻlidan kirolmaydi, chunki farishtalar yalangʻoch qilichlar bilan uning oldini toʻsadi. Nihoyat u Sabxaning chetidagi Zurayb al-Ahmar oldiga tushadi. Shunda Madina aholisi bilan uch marta silkinadi, unda birorta munofiq erkak va munofiq ayol qolmay, uning oldiga chiqadi. Shu bilan Madina novvoy temirdan zangni ajratganidek yomonlikni oʻzidan chiqarib tashlaydi. Oʻsha kun ‹xalos boʻlish kuni› deb ataladi». Shunda Ummu Sharik bint Abul-Ukar: «Yo Rasululloh, oʻsha kunda arablar qayerda boʻladi?» dedi. U: «Oʻsha kunda ular oz boʻladilar, koʻpchiligi Baytul-Maqdisda boʻladi. Imomlari solih bir kishi boʻladi. Imomlari ularga bomdodni oʻqib bermoqchi boʻlib oldinga chiqqanida, ularga Iyso ibn Maryam bomdodda tushadi. Shunda oʻsha imom Iyso odamlarga imom boʻlib namoz oʻqishi uchun orqasi bilan chekinib, ortga yuradi. Iyso qoʻlini uning ikki yelkasi orasiga qoʻyib: ‹Sen oldinga oʻt, namoz oʻqi, chunki bu namoz sen uchun iqoma qilingan›, deydi. Shunda ularning imomi ularga namoz oʻqib beradi. Namozdan boʻlgach, Iyso (alayhissalom): ‹Eshikni ochinglar›, deydi. Eshik ochiladi, orqasida Dajjol boʻlib, uning yonida yetmish ming yahudiy boʻladi, hammasi ziynatlangan qilich va yopgʻich (kiyim)ga ega. Dajjol Iysoga qaraganida, tuz suvda erigandek eriydi va qochib ketadi. Iyso (alayhissalom): ‹Sende menga bir zarba bor, sen undan qochib qutulolmaysan›, deydi. U uni Ludning sharqiy eshigi oldida topib, oʻldiradi. Shunda Alloh yahudiylarni magʻlub qiladi. Alloh yaratgan biror narsa — hech bir tosh, daraxt, devor yoki jonivor — qolmaydiki, ortiga yahudiy yashiringan boʻlsa, Alloh oʻsha narsani tildirmasin: ‹Ey Allohning musulmon bandasi, mana bu yahudiy, kel, uni oʻldir›, demasin. Faqat gʻarqad (bir turdagi tikanli daraxt) bundan mustasno, chunki u yahudiylarning daraxtidir, u tilga kirmaydi». Rasululloh ﷺ: «Uning kunlari qirq yildir. Bir yili yarim yildek, bir yili bir oydek, bir oyi bir haftadek, oxirgi kunlari esa uchqundek (tez) boʻladi. Biringiz Madinaning bir eshigida ertalab boʻlib, uning boshqa eshigiga yetmasidan kech kiradi», dedilar. Unga: «Yo Rasululloh, oʻsha qisqa kunlarda qanday namoz oʻqiymiz?» deyildi. U: «Bu qisqa kunlarda ham namozni xuddi bu uzun kunlarda oʻlchaganingizdek oʻlchaysizlar, soʻng namoz oʻqiysizlar», dedilar. Rasululloh ﷺ: «Iyso ibn Maryam (alayhissalom) mening ummatimda adolatli hakam va odil imom boʻladi. U xochni sindiradi, choʻchqani soʻyadi, jizyani (soliqni) bekor qiladi, sadaqani (zakotni yigʻishni) tark etadi — endi na qoʻy, na tuya uchun (zakotchi) yugurmaydi. Adovat va oʻzaro nafrat koʻtariladi, har bir zaharli jonivorning zahari olib tashlanadi, hatto bola qoʻlini ilonning ogʻziga tiqadi-yu, u unga zarar qilmaydi. Qiz bola sherni haydaydi-yu, u unga zarar qilmaydi. Boʻri qoʻylar ichida ularning iti kabi boʻladi. Yer sulh (tinchlik) bilan idish suv bilan toʻlganidek toʻladi. Soʻz bitta boʻladi, Allohdan boʻlak hech kimga ibodat qilinmaydi. Urush oʻz asboblarini qoʻyadi. Qurayshdan hukmronlik olinadi. Yer kumush laganidek boʻlib, oʻsimliklarini Odam davridagidek undiradi, hatto bir jamoa bir shingil uzumga toʻplanib, undan toʻyadilar, bir jamoa bir anorga toʻplanib, undan toʻyadilar. Bir hoʻkiz shuncha-shuncha molga, bir ot esa bir necha dirhamga boʻladi», dedilar. Ular: «Yo Rasululloh, otni nima arzonlashtiradi?» dedilar. U: «U abadiy urushga minilmaydi», dedilar. Unga: «Hoʻkizni nima qimmatlashtiradi?» deyildi. U: «Barcha yer haydaladi. Dajjol chiqishidan avval uch qattiq yil boʻladi, unda odamlarga qattiq ochlik yetadi. Alloh birinchi yili osmonni yomgʻirining uchdan birini toʻxtatib turishga, yerni oʻsimligining uchdan birini toʻxtatib turishga buyuradi. Soʻng ikkinchi yili osmonga buyuradi, u yomgʻirining uchdan ikkisini toʻxtatadi; yerga buyuradi, u oʻsimligining uchdan ikkisini toʻxtatadi. Soʻng Alloh uchinchi yili osmonga buyuradi, u yomgʻirining hammasini toʻxtatadi, bir tomchi ham tomatmaydi; yerga buyuradi, u oʻsimligining hammasini toʻxtatadi, birorta koʻkat undirmaydi. Shunda birorta tuyoqli jonivor qolmay halok boʻladi, faqat Alloh xohlagani mustasno», dedilar. «Oʻsha zamonda odamlar nima bilan yashaydi?» deyildi. U: «Tahlil (Loo ilaaha illalloh), takbir (Allohu akbar), tasbih (Subhonalloh) va tahmid (Alhamdulillah) bilan. Bu ularga taom oʻrnida oʻtadi», dedilar.Абу Умома ал-Боҳилий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У шундай деди: Расулуллоҳ ﷺ бизга хутба қилдилар, хутбаларининг кўп қисми бизга Дажжол ҳақида сўзлаб берган ва ундан огоҳлантирган ҳадис эди. Айтган сўзларидан бири шу эди: «Аллоҳ Одам зурриётини яратганидан бери ер юзида Дажжол фитнасидан каттароқ фитна бўлган эмас. Аллоҳ бирорта пайғамбарни юборса, албатта умматини Дажжолдан огоҳлантирган. Мен пайғамбарларнинг охиргисиман, сизлар умматларнинг охирисиз. У албатта оранглизда чиқади. Агар у мен сизларнинг оранглизда эканимда чиқса, мен ҳар бир мусулмон учун (унинг устидан) ҳужжатман. Агар у мендан кейин чиқса, ҳар киши ўзини ўзи ҳимоя қилувчидир, Аллоҳ эса ҳар бир мусулмон устидан менинг ўрнимга қўриғувчидир. У Шом билан Ироқ ўртасидаги йўлдан чиқади, ўнгга ҳам, чапга ҳам бузғунчилик қилади. Эй Аллоҳнинг бандалари! Эй одамлар! Собит туринглар! Мен уни сизларга мендан аввалги ҳеч бир пайғамбар сифатлаб бермаган сифат билан сифатлаб бераман. У аввал: ‹Мен пайғамбарман›, дейди — мендан кейин пайғамбар йўқ. Сўнг иккинчи бор: ‹Мен Раббингизман›, дейди. Ҳолбуки, сизлар ўлмагунингизча Раббингизни кўрмайсизлар. У кўзи кўрдир, Раббингиз эса кўзи кўр эмас. Унинг икки кўзи орасига ‹кофир› деб ёзилган бўлади, уни ҳар бир мўмин — хат биладиган ҳам, билмайдигани ҳам — ўқийди. Унинг фитналаридан бири шуки, унинг ёнида жаннат ва дўзах бўлади. Унинг дўзахи — жаннат, жаннати эса — дўзахдир. Ким унинг дўзахи билан имтиҳон қилинса, Аллоҳдан ёрдам сўрасин ва Каҳфнинг бошини ўқисин, шунда у (ўт) унга Иброҳимга ўт салқин ва саломат бўлганидек салқин ва саломат бўлади. Унинг фитналаридан бири шуки, у бир бадавийга: ‹Айтчи, агар мен сенга отанг ва онангни тирилтириб берсам, менинг Раббинг эканимга гувоҳлик берасанми?› дейди. У: ‹Ҳа›, дейди. Шунда икки шайтон унинг отаси ва онаси қиёфасида намоён бўлиб: ‹Эй ўғлим, унга эргаш, у сенинг Раббингдир›, дейдилар. Унинг фитналаридан бири шуки, у бир кишини ўлдириб, арра билан тилиб, икки бўлак қилиб ташлайди, сўнг: ‹Манаву бандамга қаранглар, мен ҳозир уни тирилтираман, кейин у Мендан бошқа Рабби бор деб даъво қилади›, дейди. Аллоҳ уни тирилтиради, у хабис (Дажжол) унга: ‹Раббинг ким?› дейди. У: ‹Раббим — Аллоҳ, сен эса Аллоҳнинг душманисан, сен Дажжолсан. Аллоҳга қасамки, мен сени бугунгидан кўра ҳеч қачон аниқроқ билмаганман›, дейди». Абу Рофиънинг ҳадисига қайтиб, у шундай деди: «Унинг фитналаридан бири шуки, у осмонга ёмғир ёғдиришни буюради, у ёғади; ерга ўсимлик ундиришни буюради, у ундиради. Унинг фитналаридан бири шуки, у бир қавмнинг олдидан ўтади, улар уни ёлғончи қиладилар, шунда уларнинг биронта чоруваси қолмай ҳалок бўлади. Унинг фитналаридан бири шуки, у бир қавмнинг олдидан ўтади, улар уни тасдиқлайдилар, шунда у осмонга ёмғир ёғдиришни буюради, у ёғади; ерга ўсимлик ундиришни буюради, у ундиради, ҳатто уларнинг чорвалари ўша куни энг семиз, энг катта, қоринлари энг тўла ва елинлари энг сутли ҳолда қайтади. У ер юзида босмаган ва уни эгалламаган бир жой қолдирмайди, фақат Макка ва Мадинадан бошқа. У бу икки шаҳарнинг биронта йўлидан киролмайди, чунки фаришталар яланғоч қиличлар билан унинг олдини тўсади. Ниҳоят у Сабханинг четидаги Зурайб ал-Аҳмар олдига тушади. Шунда Мадина аҳолиси билан уч марта силкинади, унда бирорта мунофиқ эркак ва мунофиқ аёл қолмай, унинг олдига чиқади. Шу билан Мадина новвой темирдан зангни ажратганидек ёмонликни ўзидан чиқариб ташлайди. Ўша кун ‹халос бўлиш куни› деб аталади». Шунда Умму Шарик бинт Абул-Укар: «Ё Расулуллоҳ, ўша кунда араблар қаерда бўлади?» деди. У: «Ўша кунда улар оз бўладилар, кўпчилиги Байтул-Мақдисда бўлади. Имомлари солиҳ бир киши бўлади. Имомлари уларга бомдодни ўқиб бермоқчи бўлиб олдинга чиққанида, уларга Ийсо ибн Марям бомдодда тушади. Шунда ўша имом Ийсо одамларга имом бўлиб намоз ўқиши учун орқаси билан чекиниб, ортга юради. Ийсо қўлини унинг икки елкаси орасига қўйиб: ‹Сен олдинга ўт, намоз ўқи, чунки бу намоз сен учун иқома қилинган›, дейди. Шунда уларнинг имоми уларга намоз ўқиб беради. Намоздан бўлгач, Ийсо (алайҳиссалом): ‹Эшикни очинглар›, дейди. Эшик очилади, орқасида Дажжол бўлиб, унинг ёнида етмиш минг яҳудий бўлади, ҳаммаси зийнатланган қилич ва ёпғич (кийим)га эга. Дажжол Ийсога қараганида, туз сувда эригандек эрийди ва қочиб кетади. Ийсо (алайҳиссалом): ‹Сенде менга бир зарба бор, сен ундан қочиб қутулолмайсан›, дейди. У уни Луднинг шарқий эшиги олдида топиб, ўлдиради. Шунда Аллоҳ яҳудийларни мағлуб қилади. Аллоҳ яратган бирор нарса — ҳеч бир тош, дарахт, девор ёки жонивор — қолмайдики, ортига яҳудий яширинган бўлса, Аллоҳ ўша нарсани тилдирмасин: ‹Эй Аллоҳнинг мусулмон бандаси, мана бу яҳудий, кел, уни ўлдир›, демасин. Фақат ғарқад (бир турдаги тиканли дарахт) бундан мустасно, чунки у яҳудийларнинг дарахтидир, у тилга кирмайди». Расулуллоҳ ﷺ: «Унинг кунлари қирқ йилдир. Бир йили ярим йилдек, бир йили бир ойдек, бир ойи бир ҳафтадек, охирги кунлари эса учқундек (тез) бўлади. Бирингиз Мадинанинг бир эшигида эрталаб бўлиб, унинг бошқа эшигига етмасидан кеч киради», дедилар. Унга: «Ё Расулуллоҳ, ўша қисқа кунларда қандай намоз ўқиймиз?» дейилди. У: «Бу қисқа кунларда ҳам намозни худди бу узун кунларда ўлчаганингиздек ўлчайсизлар, сўнг намоз ўқийсизлар», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Ийсо ибн Марям (алайҳиссалом) менинг умматимда адолатли ҳакам ва одил имом бўлади. У хочни синдиради, чўчқани сўяди, жизяни (солиқни) бекор қилади, садақани (закотни йиғишни) тарк этади — энди на қўй, на туя учун (закотчи) югурмайди. Адоват ва ўзаро нафрат кўтарилади, ҳар бир заҳарли жониворнинг заҳари олиб ташланади, ҳатто бола қўлини илоннинг оғзига тиқади-ю, у унга зарар қилмайди. Қиз бола шерни ҳайдайди-ю, у унга зарар қилмайди. Бўри қўйлар ичида уларнинг ити каби бўлади. Ер сулҳ (тинчлик) билан идиш сув билан тўлганидек тўлади. Сўз битта бўлади, Аллоҳдан бўлак ҳеч кимга ибодат қилинмайди. Уруш ўз асбобларини қўяди. Қурайшдан ҳукмронлик олинади. Ер кумуш лаганидек бўлиб, ўсимликларини Одам давридагидек ундиради, ҳатто бир жамоа бир шингил узумга тўпланиб, ундан тўядилар, бир жамоа бир анорга тўпланиб, ундан тўядилар. Бир ҳўкиз шунча-шунча молга, бир от эса бир неча дирҳамга бўлади», дедилар. Улар: «Ё Расулуллоҳ, отни нима арзонлаштиради?» дедилар. У: «У абадий урушга минилмайди», дедилар. Унга: «Ҳўкизни нима қимматлаштиради?» дейилди. У: «Барча ер ҳайдалади. Дажжол чиқишидан аввал уч қаттиқ йил бўлади, унда одамларга қаттиқ очлик етади. Аллоҳ биринчи йили осмонни ёмғирининг учдан бирини тўхтатиб туришга, ерни ўсимлигининг учдан бирини тўхтатиб туришга буюради. Сўнг иккинчи йили осмонга буюради, у ёмғирининг учдан иккисини тўхтатади; ерга буюради, у ўсимлигининг учдан иккисини тўхтатади. Сўнг Аллоҳ учинчи йили осмонга буюради, у ёмғирининг ҳаммасини тўхтатади, бир томчи ҳам томатмайди; ерга буюради, у ўсимлигининг ҳаммасини тўхтатади, бирорта кўкат ундирмайди. Шунда бирорта туёқли жонивор қолмай ҳалок бўлади, фақат Аллоҳ хоҳлагани мустасно», дедилар. «Ўша замонда одамлар нима билан яшайди?» дейилди. У: «Таҳлил (Лоо илааҳа иллаллоҳ), такбир (Аллоҳу акбар), тасбиҳ (Субҳоналлоҳ) ва таҳмид (Алҳамдулиллаҳ) билан. Бу уларга таом ўрнида ўтади», дедилар.