حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، قَالَتْ وَالَّذِي ذَهَبَ بِنَفْسِهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ مَا مَاتَ حَتَّى كَانَ أَكْثَرُ صَلاَتِهِ وَهُوَ جَالِسٌ وَكَانَ أَحَبُّ الأَعْمَالِ إِلَيْهِ الْعَمَلَ الصَّالِحَ الَّذِي يَدُومُ عَلَيْهِ الْعَبْدُ وَإِنْ كَانَ يَسِيرًا .
Ummu Salama (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U zotning ﷺ jonini olgan Zot bilan qasamki, u zot vafot etgunlaricha namozlarining koʻpini oʻtirib oʻqidilar. U zotga eng suyukli amal — banda, garchi ozgina boʻlsa-da, doimiy ravishda bajaradigan solih amal edi.Умму Салама (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У зотнинг ﷺ жонини олган Зот билан қасамки, у зот вафот этгунларича намозларининг кўпини ўтириб ўқидилар. У зотга энг суюкли амал — банда, гарчи озгина бўлса-да, доимий равишда бажарадиган солиҳ амал эди.