حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ خِذَامٍ، حَدَّثَنَا صَفْوَانُ بْنُ عِيسَى، أَنْبَأَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، قَالَ لَمَّا غَسَّلَ النَّبِيَّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ ذَهَبَ يَلْتَمِسُ مِنْهُ مَا يَلْتَمِسُ مِنَ الْمَيِّتِ فَلَمْ يَجِدْهُ . فَقَالَ بِأَبِي الطَّيِّبُ طِبْتَ حَيًّا وَطِبْتَ مَيِّتًا .
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu) aytadilar: Nabiy ﷺni yuvganida, mayyitdan izlanadigan narsani izladi, ammo uni topmadi. Shunda u: «Otam senga fido boʻlsin, ey pok zot! Sen tirikligingda ham pok eding, oʻlganingda ham poksan», dedi.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу) айтадилар: Набий ﷺни ювганида, маййитдан изланадиган нарсани излади, аммо уни топмади. Шунда у: «Отам сенга фидо бўлсин, эй пок зот! Сен тириклигингда ҳам пок эдинг, ўлганингда ҳам поксан», деди.