Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Uning bir oʻgʻli vafot etdi. U menga: «Ey Kurayb, turgin-da, oʻgʻlimga (janoza oʻqishga) biror kishi toʻplandimi, qarab kel», dedi. Men: «Ha», dedim. U: «Voy, ularni nechta koʻryapsan? Qirqtami?» dedi. Men: «Yoʻq, balki ular koʻproq», dedim. U: «Oʻgʻlimni (janozaga) olib chiqinglar. Guvohlik beramanki, men Rasululloh ﷺ: ‹Qaysi bir moʻminga qirqta moʻmin (janoza oʻqib) shafoat qilsalar, Alloh ularning shafoatini albatta qabul qiladi›, deganlarini eshitganman», dedi.Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Унинг бир ўғли вафот этди. У менга: «Эй Курайб, тургин-да, ўғлимга (жаноза ўқишга) бирор киши тўпландими, қараб кел», деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Вой, уларни нечта кўряпсан? Қирқтами?» деди. Мен: «Йўқ, балки улар кўпроқ», дедим. У: «Ўғлимни (жанозага) олиб чиқинглар. Гувоҳлик бераманки, мен Расулуллоҳ ﷺ: ‹Қайси бир мўминга қирқта мўмин (жаноза ўқиб) шафоат қилсалар, Аллоҳ уларнинг шафоатини албатта қабул қилади›, деганларини эшитганман», деди.