حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا الْفِرْيَابِيُّ، عَنْ ثَعْلَبَةَ بْنِ أَبِي مَالِكٍ التَّمِيمِيِّ، عَنْ لَيْثٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، قَالَ كُنْتُ مَعَ ابْنِ عُمَرَ فَسَمِعَ صَوْتَ، طَبْلٍ فَأَدْخَلَ إِصْبَعَيْهِ فِي أُذُنَيْهِ ثُمَّ تَنَحَّى حَتَّى فَعَلَ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ . ثُمَّ قَالَ هَكَذَا فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: (Mujohid aytadi:) Men Ibn Umar bilan birga edim. U nogʻora ovozini eshitib qoldi-da, ikki barmogʻini quloqlariga tiqib, chetga oʻtdi. Buni uch marta takrorladi. Soʻng: «Rasululloh ﷺ ana shunday qilar edilar», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: (Мужоҳид айтади:) Мен Ибн Умар билан бирга эдим. У ноғора овозини эшитиб қолди-да, икки бармоғини қулоқларига тиқиб, четга ўтди. Буни уч марта такрорлади. Сўнг: «Расулуллоҳ ﷺ ана шундай қилар эдилар», деди.