حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ الْحِزَامِيُّ، وَيَحْيَى بْنُ حَبِيبِ بْنِ عَرَبِيٍّ، قَالاَ حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ كَثِيرٍ الأَنْصَارِيُّ الْحَرَامِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ طَلْحَةَ بْنَ خِرَاشٍ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ لَمَّا قُتِلَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرِو بْنِ حَرَامٍ يَوْمَ أُحُدٍ لَقِيَنِي رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فَقَالَ " يَا جَابِرُ أَلاَ أُخْبِرُكَ مَا قَالَ اللَّهُ لأَبِيكَ " . وَقَالَ يَحْيَى فِي حَدِيثِهِ فَقَالَ " يَا جَابِرُ مَالِي أَرَاكَ مُنْكَسِرًا " . قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتُشْهِدَ أَبِي وَتَرَكَ عِيَالاً وَدَيْنًا . قَالَ " أَفَلاَ أُبَشِّرُكَ بِمَا لَقِيَ اللَّهُ بِهِ أَبَاكَ " . قَالَ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " مَا كَلَّمَ اللَّهُ أَحَدًا قَطُّ إِلاَّ مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ وَكَلَّمَ أَبَاكَ كِفَاحًا . فَقَالَ يَا عَبْدِي تَمَنَّ عَلَىَّ أُعْطِكَ . قَالَ يَا رَبِّ تُحْيِينِي فَأُقْتَلُ فِيكَ ثَانِيَةً . فَقَالَ الرَّبُّ سُبْحَانَهُ إِنَّهُ سَبَقَ مِنِّي أَنَّهُمْ إِلَيْهَا لاَ يَرْجِعُونَ . قَالَ يَا رَبِّ فَأَبْلِغْ مَنْ وَرَائِي . قَالَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ} " .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Uhud kuni Abdulloh ibn Amr ibn Harom (otam) shahid boʻlganda, Rasululloh ﷺ meni uchratib: «Ey Jobir, Alloh otangga nima deganini senga aytmaymi? Ey Jobir, nega seni singan-ezilgan holda koʻryapman?» dedilar. Men: «Ey Allohning Rasuli, otam shahid boʻldi va oila hamda qarz qoldirdi», dedim. U: «Alloh otangni nima bilan qarshi olganidan senga xushxabar bermaymi?» dedilar. Men: «Ha, ey Allohning Rasuli», dedim. U: «Alloh hech kim bilan parda ortidan boshqacha soʻzlashmagan, otang bilan esa yuzma-yuz soʻzlashdi va: ‹Ey bandam, Mendan tila, senga beraman› dedi. U: ‹Ey Rabbim, meni tiriltirgin, toki Sening yoʻlingda yana bir bor oʻldirilay› dedi. Shunda Rabb subhonahu: ‹Mendan ‹ular u yerga qaytmaydilar› degan hukm oldindan chiqib boʻlgan› dedi. U: ‹Ey Rabbim, ortimda qolganlarga (bu xabarni) yetkazgin› dedi». Shunda Alloh taolo: {Alloh yoʻlida oʻldirilganlarni oʻlik deb hisoblama! Yoʻq, ular Rabblari huzurida tirikdirlar, rizqlantirilurlar} (Oli Imron 169) oyatini nozil qildi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Уҳуд куни Абдуллоҳ ибн Амр ибн Ҳаром (отам) шаҳид бўлганда, Расулуллоҳ ﷺ мени учратиб: «Эй Жобир, Аллоҳ отангга нима деганини сенга айтмайми? Эй Жобир, нега сени синган-эзилган ҳолда кўряпман?» дедилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, отам шаҳид бўлди ва оила ҳамда қарз қолдирди», дедим. У: «Аллоҳ отангни нима билан қарши олганидан сенга хушхабар бермайми?» дедилар. Мен: «Ҳа, эй Аллоҳнинг Расули», дедим. У: «Аллоҳ ҳеч ким билан парда ортидан бошқача сўзлашмаган, отанг билан эса юзма-юз сўзлашди ва: ‹Эй бандам, Мендан тила, сенга бераман› деди. У: ‹Эй Раббим, мени тирилтиргин, токи Сенинг йўлингда яна бир бор ўлдирилай› деди. Шунда Рабб субҳонаҳу: ‹Мендан ‹улар у ерга қайтмайдилар› деган ҳукм олдиндан чиқиб бўлган› деди. У: ‹Эй Раббим, ортимда қолганларга (бу хабарни) етказгин› деди». Шунда Аллоҳ таоло: {Аллоҳ йўлида ўлдирилганларни ўлик деб ҳисоблама! Йўқ, улар Рабблари ҳузурида тирикдирлар, ризқлантирилурлар} (Оли Имрон 169) оятини нозил қилди.