Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi: Biz Rasululloh ﷺ bilan Naxldagi Zotur-Riqoʼ gʻazotiga chiqdik. Musulmonlardan bir kishi mushriklardan bir kishining xotinini (asir) oldi. Rasululloh ﷺ qaytib ketganlarida, uning eri keldi — u yoʻq boʻlgan edi. Unga xabar aytilgach, u Muhammadning ashoblaridan qon toʻkmagunicha toʻxtamasligiga qasam ichdi va Rasululloh ﷺ ning izlaridan chiqdi. Rasululloh ﷺ bir manzilga tushdilar-da: «Bu kechamizda bizni kim qoʻriqlaydi?» dedilar. Muhojirlardan bir kishi va ansorlardan bir kishi oldinga chiqib: «Biz, ey Allohning Rasuli», dedilar. U zot: «Bas, ikkovingiz dara ogʻzida boʻlinglar», dedilar. Rasululloh ﷺ va ashoblari vodiydan daraga tushgan edilar. Ikki kishi dara ogʻziga chiqqanlarida, ansoriy muhojirga: «Kechaning qay qismini senga kifoya qilishimni yaxshi koʻrasan — avvalinimi yoki oxirinimi?» dedi. U: «Balki avvalini kifoya qil», dedi. Muhojir yonboshlab uxladi, ansoriy esa turib namoz oʻqiy boshladi. Ayolning eri keldi va kishining qorasini koʻrgach, uning qavmning qorovuli ekanini bildi-da, unga bir oʻq otib, uni tekkizdi. U oʻqni sugʻurib tashladi va tik turgan holda namozini davom ettirdi. Soʻng u yana bir oʻq otib, uni tekkizdi; u yana oʻqni sugʻurib tashladi va tik turgan holda namozini davom ettirdi. Soʻng uchinchi marta qaytarib, oʻqni tekkizdi; u oʻqni sugʻurib tashladi, soʻng rukuʼ va sajda qildi, keyin sherigini uygʻotib: «Oʻtir, men ogʻir yaralandim», dedi. U sakrab turdi. Haligi kishi ikkovini koʻrgach, oʻzi sezilib qolganini bilib qochdi. Muhojir ansoriydagi qonlarni koʻrgach: «Subhanalloh! U seni birinchi otganidayoq nega meni uygʻotmading?» dedi. U: «Men bir surani oʻqiyotgan edim, uni tugatmagunimcha uzishni yoqtirmadim. U otishni ketma-ket qilganda, rukuʼ qilib, seni ogohlantirdim. Allohga qasamki, Rasululloh ﷺ menga qoʻriqlashni buyurgan sarhadni zoye qilishdan (qoʻrqmaganimda), suradan uzishim yoki uni tugatishimdan oldin jonim uzilib ketardi», dedi. Bu — Muhammad ibn Isoning hadisidir.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан Нахлдаги Зотур-Риқў ғазотига чиқдик. Мусулмонлардан бир киши мушриклардан бир кишининг хотинини (асир) олди. Расулуллоҳ ﷺ қайтиб кетганларида, унинг эри келди — у йўқ бўлган эди. Унга хабар айтилгач, у Муҳаммаднинг ашобларидан қон тўкмагунича тўхтамаслигига қасам ичди ва Расулуллоҳ ﷺ нинг изларидан чиқди. Расулуллоҳ ﷺ бир манзилга тушдилар-да: «Бу кечамизда бизни ким қўриқлайди?» дедилар. Муҳожирлардан бир киши ва ансорлардан бир киши олдинга чиқиб: «Биз, эй Аллоҳнинг Расули», дедилар. У зот: «Бас, икковингиз дара оғзида бўлинглар», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ ва ашоблари водийдан дарага тушган эдилар. Икки киши дара оғзига чиққанларида, ансорий муҳожирга: «Кечанинг қай қисмини сенга кифоя қилишимни яхши кўрасан — аввалиними ёки охириними?» деди. У: «Балки аввалини кифоя қил», деди. Муҳожир ёнбошлаб ухлади, ансорий эса туриб намоз ўқий бошлади. Аёлнинг эри келди ва кишининг қорасини кўргач, унинг қавмнинг қоровули эканини билди-да, унга бир ўқ отиб, уни теккизди. У ўқни суғуриб ташлади ва тик турган ҳолда намозини давом эттирди. Сўнг у яна бир ўқ отиб, уни теккизди; у яна ўқни суғуриб ташлади ва тик турган ҳолда намозини давом эттирди. Сўнг учинчи марта қайтариб, ўқни теккизди; у ўқни суғуриб ташлади, сўнг рукуъ ва сажда қилди, кейин шеригини уйғотиб: «Ўтир, мен оғир яраландим», деди. У сакраб турди. Ҳалиги киши икковини кўргач, ўзи сезилиб қолганини билиб қочди. Муҳожир ансорийдаги қонларни кўргач: «Субҳаналлоҳ! У сени биринчи отганидаёқ нега мени уйғотмадинг?» деди. У: «Мен бир сурани ўқиётган эдим, уни тугатмагунимча узишни ёқтирмадим. У отишни кетма-кет қилганда, рукуъ қилиб, сени огоҳлантирдим. Аллоҳга қасамки, Расулуллоҳ ﷺ менга қўриқлашни буюрган сарҳадни зое қилишдан (қўрқмаганимда), сурадан узишим ёки уни тугатишимдан олдин жоним узилиб кетарди», деди. Бу — Муҳаммад ибн Исонинг ҳадисидир.