نا بُنْدَارٌ ، نا يَحْيَى ، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ . ح وَحَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ عِيسَى الْبِسْطَامِيُّ ، نا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي فُدَيْكٍ ، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ سَمْعَانَ ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ، قَالَ : " ثَلاثٌ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَفْعَلَهُنَّ ، تَرَكَهُنَّ النَّاسُ ، كَانَ إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاةِ رَفَعَ يَدَيْهِ مَدًّا ، وَكَانَ يَقِفُ قَبْلَ الْقِرَاءَةِ هُنَيَّةً يَسْأَلُ اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ ، وَكَانَ يُكَبِّرُ كُلَّمَا خَفَضَ وَرَفَعَ " . قَالَ بُنْدَارٌ فِي حَدِيثِهِ : ثَلاثٌ كَانَ يَعْمَلُ بِهِنَّ ، تَرَكَهُنَّ النَّاسُ ، كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاةِ رَفَعَ يَدَيْهِ مَدًّا ، وَكَانَ يَقِفُ قَبْلَ الْقِرَاءَةِ هُنَيَّةً ، يَقُولُ : " أَسْأَلُ اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ " ، وَكَانَ يُكَبِّرُ كُلَّمَا رَكَعَ وَوَضَعَ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi: Uchta ish bor ediki, Rasululloh ﷺ ularni qilar edilar, odamlar esa ularni tark qilishdi: u zot namozga turganlarida qoʻllarini choʻzib koʻtarar edilar; qiroatdan oldin bir oz toʻxtab, Allohdan Uning fazlini soʻrar edilar; har egilganda va bosh koʻtarganda takbir aytar edilar. Bundor oʻz hadisida shunday dedi: Uchta ish bor ediki, u ularni qilar edi, odamlar esa ularni tark qilishdi: Rasululloh ﷺ namozga turganlarida qoʻllarini choʻzib koʻtarar edilar; qiroatdan oldin bir oz toʻxtab: «Allohdan Uning fazlini soʻrayman», der edilar; har rukuʼ qilganda va peshonalarini qoʻyganda takbir aytar edilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди: Учта иш бор эдики, Расулуллоҳ ﷺ уларни қилар эдилар, одамлар эса уларни тарк қилишди: у зот намозга турганларида қўлларини чўзиб кўтарар эдилар; қироатдан олдин бир оз тўхтаб, Аллоҳдан Унинг фазлини сўрар эдилар; ҳар эгилганда ва бош кўтарганда такбир айтар эдилар. Бундор ўз ҳадисида шундай деди: Учта иш бор эдики, у уларни қилар эди, одамлар эса уларни тарк қилишди: Расулуллоҳ ﷺ намозга турганларида қўлларини чўзиб кўтарар эдилар; қироатдан олдин бир оз тўхтаб: «Аллоҳдан Унинг фазлини сўрайман», дер эдилар; ҳар рукуъ қилганда ва пешоналарини қўйганда такбир айтар эдилар.